یکشنبه 11 بهمن 1394 08:35 ب.ظ نظرات ()


تحلیلی کوتاه از چگونگی شکست آرژانتین در جنگ فالکلند

رضا کیانی موحد

تفاوت یک ارتش درجه یک با ارتشهای درجه دو و سه در  چیست؟ چه عاملی سبب می شود تا یک ارتش بتواند نقش خود را به عنوان یک نیروی نظامی به صورت مناسب و دیگری به صورت نامناسب ایفاکند؟ آیا داشتن سلاح های پیشرفته تر یک ارتش را نسبت به دیگری پیشرفته تر می کند؟ نقش آموزه های نظامی در این میان چیست؟ چه عاملی سبب شد که در طی جنگ جهانی دوم آلمان در تهاجم به خاک فرانسه موفق شود و ایتالیا در اتیوپی و سومالی با شکست مواجه شود؟ مگر نه این بود که آلمان با حریفی به مراتب قوی تر از خود و ایتالیا با حریفی به مراتب ضعیفتر از خود ،از حیث سلاح، رو برو شدند؟ چرا ژاپن در تهاجم اولیه خود به جنوب شرقی آسیا بر متفقین پیروز شد ولی در سیبری از روسها شکست خورد؟

 در سال 1982 ارتشهای بریتانیا و آرژانتین بر سر تصاحب مجمع الجزایر فالکلند وارد کارزار شدند. هر دو ارتش تقریبا از سلاح هایی مشابه استفاده می کردند. هر چند که بریتانیا دارای سلاح هسته ای بود اما این سلاح ها را هیچگاه وارد معرکه نکرد. پس از نظر سلاح و تجهیزات هر دو کشور ،دست کم بر روی کاغذ، وضعیتی مشابه داشتند. هر دو کشور دارای ناوهای هواپیمابر، ناوشکن، ناوچه، هواپیماهای مدرن جنگی، هلیکوپتر، تجهیزات ضدزیردریایی، تانک و توپخانه بودند. اما جنگ بر سر جزایر فالکلند با پیروزی بریتانیا به پایان رسید با وجود اینکه فاصله ی آرژانتین از معرکه در حدود 800 تا 1000 کیلومتر و فاصله ی نزدیک ترین پایگاه بریتانیا از آنجا در حدود 6000 کیلومتر بود. یعنی هر کشتی بریتانیایی برای رسیدن به صحنه ی نبرد از آسانسیون باید مسافتی دست کم 6 برابر کشتی های آرژانتینی را طی می کرد. یا به عبارت دیگر در فاصله زمانی که یک کشتی بریتانیایی از جزیره ی آسانسیون خود را به فالکلند می رساند کشتی های آرژانتینی می توانستند 3 بار از خاک خود تا فالکلند بروند و بازگردند.


File:Falklands, Campaign, (Distances to bases) 1982.jpg

فاصله ی بین بریتانیا و آرژانتین تا فالکلند در این نقشه به خوبی دیده می شود

قبلا درباره ی تهاجم کماندویی سرویس ویژه ی هوابرد به جزیره ی پبل بحث کردیم. این عملیات در روز 14 می 1982 انجام شد. پس از این تهاجم نیروی دریایی آرژانتین به فکر افتاد که خلبانانی که در فرودگاه این جزیره بودند را از آنجا خارج کند. اما نیروی دریایی آرژانتین ابزاری مناسبی برای این عملیات در اختیار نداشت. به اسکادران دوم دریایی دستور داده شد که توسط هلیکوپترهای ضدزیردریایی خود اقدام به تخلیه ی خلبانان از جزیره ی پبل کنند. در آن زمان این اسکاداران در خاک آرژانتین مستقر بود و هواگردهای آنها عبارت بودند از نمونه های صادراتی هلیکوپتر اس.اچ-3 دی ساخت شرکت سیکورسکی. این هلیکوپترها برای چنین عملیاتی مناسب نبودند چرا که هیچ تجهیزات جنگ الکترونیکی در خود نداشتند، سیستمهای ناوبری آنها غیرقابل اعتماد بود، در صورت مواجه شدن با هاریرهای بریتانیا هیچ موشک هوا به هوایی را حمل نمی کرد و در نهایت سرعت آنها از 135 گره ی دریایی تجاوز نمی کرد. تنها برتری این هلیکوپترها برد آنها بود.

با تمام این اوصاف این هلیکوپترها تنها موجودی آرژانتین برای چنین عملیاتی بود و به همین منظور آنها شروع کردند تا تجهیزات جنگ ضدزیردریایی را از روی 2 فروند از هلیکوپترها بازکردن تا آنها را سبکتر کنند. فضای به دست آمده در هلیکوپتر توسط یک مخزن ذخیره ی سوخت اشغال شد. پس از آن سعی شد تا یک سیستم ناوبری وی.ال.اف امگا بر روی آنها نصب شود و به خلبانان عینکهای دید در شب داده شد.

در شب 31 می این دو فروند هلیکوپتر (با سریالهای 2اچ234 و 2اچ233) به پایگاه دریایی ریوگرانده رسیدند. در این پایگاه نقاشی استتاری یکی از هلیکوپترها تغییر کرد ولی به دلیل ضیق وقت هلیکوپتر دیگر با همان طرح استتاری سفید باقی ماند. بر روی سیستمهای ناوبری کار شد اما نتیجه ی کار بدون موفقیت بود. در ساعت 14:00 روز اول ژوئن هر دو هلیکوپتر به پرواز درآمدند. یک هلیکوپتر سوپرپومای گاردساحلی برای کمک به ناوبری آنها را همراهی می کرد.

در ساعت 17:25 هلیکوپترها در پایگاه نیروی دریایی در جزیره ی پبل بر زمین نشستند. شرایط آب و هوا بد شده بود اما همین امر آنها را از دید هواپیماهای گشتی بریتانیایی مخفی می کرد. پس از فرود آمدن و سوار کردن خلبانها، خدمه شروع به سوختگیری پرنده هایشان کردند اما سیستمهای ناوبری امگا در حال از کار افتادن بود.

مسیر پرواز نجات

در ساعت 18:35 هلیکوپترها پرواز بازگشت به سوی پایگاه ریوگرانده را آغاز کردند. عینک دید در شب لیدر پرواز در بازگشت از کار افتاد ولی وینگ من او در پرواز در ارتفاع پایین ادامه داد. مشکل آنها فقط این نبود. هلیکوپترها در حدود 300 کیلوگرم اضافه بار داشتند و مخازن سوختی که در آنها نصب شده بود شروع به نشت بنزین کرده بود.

به هرحال هر دو هلیکوپتر توانستند در ساعت 22:00 در پایگاه ریوگرانده بر زمین بنشینند. پرواز آنها در حدود 7 ساعت به طول انجامیده بود.

خدمه ی هلیکوپترهای آرژانتینی در کنار هواگردهایشان به تفاوت بین رنگ هلیکوپترها توجه کنید

عملیات نجات با موفقیت به سرانجام رسید اما سوال ابتدای مقاله همچنان بر جای خود باقی است. چه چیزی سبب شد که عملیات نجات آرژانتینی ها 15 روز به طول انجامد در حالیکه تقریبا تمام عوامل آنها برای اجرای این عملیات آماده بود؟ پاسخ به سوال اول در گروی پاسخ به سوال آخر است.

منبع

http://www.helis.com/stories/borbon.php