جمعه 16 اسفند 1398 07:42 ق.ظ نظرات ()

مؤلف: رضا کیانی موحد

شکسته شدن خط دفاعی ماژینو و در نهایت تسلیم ارتش فرانسه نه تنها یک پیروزی بزرگ نظامی برای آلمان بود بلکه هدیه ای ارزشمند از غنایم جنگی را برای نیروهای نظامی هیتلر به دنبال داشت که می توانستند در مراحل بعدی جاه طلبی های هیتلر بسیار مؤثر باشند. آلمانها ارتش خود را به گونه ای سازمان داده بودند که هر سلاح غنیمتی خوب و به درد خوری را در خود هضم کند. صد البته این غارتها در عمل با حک و اصلاحات زیادی همراه بود تا تجهیزات جدید برای استفاده در ارتش هیتلری بهینه سازی شوند.

از مهمترین سلاح هایی که به دست آلمانها افتاد تعداد زیادی از تانکهای سبک و متوسط فرانسوی بود. بین سالهای 1935 تا ژوئن 1940، کارخانجات تانک سازی فرانسه در حدود 3500 دستگاه تانک ساخته بودند. تعدادی از آنها صادر شده بود، تعدادی هم به مستعمرات گوناگون فرانسه فرستاده شده بود؛ اما قسمت عمده ای از آنها در ارتش فرانسه خدمت می کردند. پس از تسلیم فرانسه، تعدادی از تانکهایی که از تهاجم ورماخت جان سالم به در بردند به عنوان غنیمت جنگی بین متحدین آلمان توزیع شدند. اما بیشتر این تانکهای غنیمتی با تبدیل به انواع گوناگون توپهای خودکششی فرصت پیدا کردند تا دوباره به جبهه بازگردند.

در آن زمان آلمان دو نوع توپ خودکششی در سازمان رزم خود داشت: زره کوب ها (یا شکارچیان تانک) و توپهای هجومی. هر دو نوع توپ خودکششی برای پشتیبانی پیاده نظام طراحی شده بودند: اولی برای شکار تانکهای دشمن و حفاظت سربازان در برابر تک زرهی حریف و دومی پشتیبانی آتش از سربازان پیاده مخصوصا در برابر مواضع دفاعی دشمن. این دو سلاح به دلیل اینکه برجک گردان نداشتند ساده تر و در نتیجه ارزانتر از تانکهای معمولی تمام می شدند. به علاوه نداشتن برجک متحرک سبب شد تا بتوانند توپهای سنگین تری را بر روی آنها نصب کنند. بعضی از این نوع توپ های خودکششی در میدان جنگ خوب درخشیدند. در اینجا نگاه کوتاهی به انواع توپهای خودکششی که آلمانها بر روی شاسی تانکهای فرانسوی ساختند می اندازیم.