منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • دوشنبه 4 آبان 1394 07:07 ق.ظ نظرات ()

    ناو هلیکوپتربر اندورانس

    رضاکیانی موحد

     

    آر.اس.اس اندورانس در حال حاضر بزرگترین کشتی جنگی نیروی دریایی سنگاپور به شمار می رود. این ناوهلیکوپتربر توسط صنایع دریایی بومی سنگاپور طراحی و ساخته شده است و این نیرو تا به امروز 4 فروند از آنها را به خدمت گرفته است.

    نیازها

    وزیر دریاداری سابق سنگاپور ،دکتر تونی تان، در بازدیدی که از پایگاه دریایی توآس در آگوست 1996 انجام داد اظهار داشت که کشورش علاقمند است تا برای جایگزینی 5 فروند کشتی آمریکایی کلاس کانتی، کشتی های جدید آبی-خاکی خریداری نماید. سنگاپور این کشتی های آبی-خاکی را در دهه ی 70 به صورت دست دوم از آمریکایی ها خریده بود. طراحی و ساخت این کشتی به شرکت اس.تی انجینیرینگ سفارش داده شد. ساخت اندورانس در ابتدای سال 1997 آغاز شد و این کشتی در روز 18 مارس 2000 به نیروی دریایی سنگاپور تحویل داده شد. پس از آن 3 فروند کشتی دیگر از این کلاس به نیروی دریایی سنگاپور تحویل داده شده اند.

    ناو آبی-خاکی


    تصویری از پاشنه ی کشتی اندورانس در حالیکه دریچه ی عرشه ی تخلیه را بازکرده است. یک فروند سوپرپوما بر روی عرشه ی پرواز دیده می شود.


    سوپر پومای نیروی هوایی سنگاپور در حال برخواستن از عرشه ی پرواز رزولوشن.

    کشتی های هلیکوپتربر اندورانس 40% از کشتی های قدیمی کلاس کانتی بزرگتر بوده و در حدود 2 برابر سریعتر می باشند. هر کشتی کلاس اندورانس دارای یک عرشه ی تخلیه در پاشنه ی کشتی می باشد که می تواند 4 فروند لندینگ کرافت را از آن وارد دریا کند. در ضمن دو فروند قایق بزرگ در طرفین کشتی نصب شده اند که هم می توانند به عنوان قایق نجات و هم برای تخلیه ی سربازان بکار برده بشوند.

    علاوه بر عرشه ی تخلیه در پاشنه ی کشتی، یک سطح شیب دار هم در سینه ی کشتی نصب شده است که می توان برای آن برای بارگیری یا تخلیه ی تانکها و نفربرها در عرشه ی بار استفاده کرد. عرشه ی بار در قسمت جلویی کشتی قرار دارد و می تواند 18 دستگاه تانک و یا 20 دستگاه زرهپوش را در خودجای دهد. در حال حاضر سنگاپور دارای تانکهای سنگین لئوپارد ،که به تازگی به روز شده اند، و نفربرهای زرهی ام-113 می باشد. در ضمن زرهپوشهای بوینیکس به صورت بومی در سنگاپور تولید می شوند که ظرفیت حمل 7 تا 9 نفر سرباز را دارند و قرار است که جایگزین نفربرهای قدیمی ام-113 بشوند. نیروی دریایی سنگاپور می تواند با تخلیه ی این ادوات زرهی ،به ویژه تانکهای قدرتمند لئوپارد، در ساحل دشمن بهترین پشتیبانی را از تفنگداران دریایی خود انجام بدهد.

    اندورانس ظرفیت حمل 350 تا 500 نفر سرباز را با تجهیزاتشان دارد و می تواند یک گردان تفنگدار دریایی را به صورت یکجا در ساحل دشمن پیاده کند. برای بارگیری و تخلیه ی بارهای سنگین دو دستگاه جرثقیل 25 تنی بر روی عرشه ی کشتی های هلیکوپتربر کلاس اندورانس نصب شده اند.

    ناوهلیکوپتربر

    هرچند که نیروی دریایی سنگاپور این کشتی را رسما به عنوان یک کشتی آبی-خاکی معرفی کرده است اما حقیقت این است که اندورانس نمی تواند مانند کشتی های آبی-خاکی سنتی مستقیما در ساحل نیرو پیاده کند و عرشه ی تخلیه و عرشه ی پروازی آن مقدورات بسیار بیشتری از یک کشتی متعارف آبی-خاکی به آن بخشیده اند. از همین رو شاید بهتر باشد که کشتی های کلاس اندورانس را "کشتی چندمنظوره ی پشتیبانی" بنامیم.

    اندورانس می تواند دو فروند هلیکوپتر متوسط را در درون آشیانه ی خود و دو فروند دیگر را نیز بر روی عرشه ی پرواز خود جای دهد. در سال 2014 در نمایشگاه هوایی سنگاپور یک مدل از کشتی های اندورانس به عنوان ناوهلیکوپتربر معرفی شد. اگر سنگاپور از هلیکوپترهای آپاچی خود بر روی عرشه ی این ناوها استفاده کند می تواند آنها را در نقش یک ناو هلیکوپتربر هجومی بکار بگیرد. به علاوه سنگاپور دارای هلیکوپترهای سی هاوک نیز می باشد که می توانند توان ضدزیردریایی ناوهای اندورانس را به صورت معنی داری افزایش بدهند.

    به منظور عملیات تخلیه ی سرباز یا چترباز اندورانس می تواند از هلیکوپترهای سوپرپوما(آ.اس-332) ، گوکار(آ.اس-532)  یا نمونه ی دریاپایه ی هلیکوپتر شینوک (سی نایت) استفاده کند. هلیکوپتر سی نایت می تواند 17 سرباز را در خود جای دهد و تا 4500 کیلوگرم بار را به صورت آویخته حمل کند. شعاع عملیاتی هلیکوپتر سی نایت 300 کیلومتر می باشد. این هلیکوپتر دارای دریچه ی بزرگی در عقب است که می تواند برای تخلیه ی خودروهای سبک مورد استفاده قرار بگیرد. هلیکوپتر سی نایت را می توان به دو قبضه مسلسل 12.7 میلیمتری و یک قبضه مسلسل 7.62 میلیمتر مجهز کرد تا برای دفاع از خود یا پشتیبانی از سربازانی که در حال پیاده و سوار شدن به هلیکوپتر هستند بکارگرفته شوند. هلیکوپتر سوپرپوما می تواند تعداد 19 نفر سرباز یا 4.1 تن بار را با خود حمل کند و می توان آن را به انواع مسلسل، راکت انداز، موشک انداز و اژدرافکن مسلح کرد. هلیکوپتر گوکار نمونه ی بهینه شده ی سوپرپوما است و می تواند 20 نفر سرباز یا 4.65 تن بار را حمل کند.

    اگر نیروی دریایی سنگاپور اراده کند می تواند این کشتی ها را با کمی تغییرات به عنوان یک ناوهواپیمابر سبک مجهز به هواپیماهای عمود پرواز مانند اف-35 به خدمت بگیرد. ظاهرا سنگاپور به خرید نمونه های عمودپرواز جنگنده ی نسل پنجم اف-35 ،که برای نشست و برخواست بر روی ناوهای هواپیمابر و هلیکوپتربر مناسب هستند، علاقه نشان داده است. وجود ناوهای هلیکوپتربر یا هواپیمابر می تواند به سیاست سنگاپور در تأمین امنیت تنگه ی مالاکا بعد تازه ای ببخشد مخصوصا که سنگاپور تصمیم گرفته است تا 2 فرودگاه نظامی از 3 فرودگاهش را تعطیل کند. ایراد عمده ی جنگنده های اف-35 قیمت بسیار گران آنها است. علاوه بر جنگنده ی گران قیمت اف-35، سنگاپور می تواند مانند تایلند و اسپانیا از جنگنده های عمودپرواز هاریر نیز به عنوان یک گزینه ی محتمل استفاده کند. علاوه بر قیمت بالا، مشکل دیگر این است که اندورانس در حال حاضر برای تبدیل شدن به یک ناوهواپیمابر واقعی نیاز به آشیانه ی بزرگتری دارد و هواپیماهای عمودپرواز برای اینکه از حداکثر ظرفیت خود استفاده کنند نیازمند به تخته ی پرش می باشند که نصب آن بر روی طرح فعلی ناوهای کلاس اندورانس غیر ممکن می باشد.

    با افزایش رقابتهای منطقه ای بین چین و متحدان آمریکا در دریای جنوبی چین و ادعاهای ارضی کشورهای منطقه احتمال دارد که نیروی دریایی منطقه به سوی ساختن کشتی های هلیکوپتربر یا هواپیمابر بزرگتر گام بردارد تا بتواند با ظرفیت رو به رشد نیروی دریایی ارتش خلق چین مقابله کند.

    تسلیحات

    کشتی های کلاس اندورانس برای دفاع از خود در برابر هواگردهای دشمن به دو فروند موشک انداز دو تایی میسترال ،ملقب به سندباد، ساخت فرانسه مسلح شده اند. برد این موشکها 5.3 کیلومتر بوده و با سرجنگی 2.95 کیلوگرمی خود می توانند برای هر هدفی را که در ارتفاع پست پرواز می کند تهدیدی جدی محسوب شوند.

    توپ اصلی این کشتی یک قبضه توپ خودکار کالیبر 76 میلیمتری اتومرالا با نواخت بالا است که می تواند 120 گلوله را در ظرف یک دقیقه شلیک کند و برد گلوله های آن به 30 کیلومتر می رسد. این توپ در بسیاری از ناوهای پیشرفته ی جهان ،از جمله کشتی های نیروی دریایی آمریکا و ناوچه های کلاس کمان نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران، نصب شده و آزمایش خود را به خوبی پس داده است. کشتی های کلاس اندورانس با استفاده از این توپ می توانند هر گونه هدفی را در ساحل دشمن در هم بکوبند و از فاصله ی دور با شناورهای سطحی دشمن درگیر شوند.

     2 قبضه توپ خودکار 25 میلیمتری بوش مستر ام.242 (در طرفین بدنه) و 4 قبضه مسلسل کالیبر 50 نصب شده بر روی اندورانس می توانند هر گونه تحرکی را از دزدان دریایی بگیرند.


    موشک انداز میسترال


    توپ خودکار اتومرالا


    توپ خودکار بوش مستر


    آخرین ویرایش: شنبه 30 آبان 1394 10:00 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 13 شهریور 1394 01:45 ب.ظ نظرات ()



    http://wars-and-history.persiangig.com/blackbird/LORD%20%28233%29.JPG
    آخرین ویرایش: سه شنبه 24 آذر 1394 08:25 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 27 مرداد 1394 05:08 ق.ظ نظرات ()

    File:Kri makassar-590.PNG

    رضا کیانی موحد

    امروزه نیروی دریایی اندونزی ،از حیث تعداد شناورها و پرسنل، قوی ترین نیروی دریایی منطقه ی جنوب شرق آسیا به حساب می آید. سواحل طولانی و جزایر زیاد ،به همراه ادعاهای ارضی کشورهای همسایه و کشاکشهایی که گاه به ستیزه های نظامی منجر شده اند، سبب شده تا این کشور در اختیار داشتن یک نیروی دریایی قدرتمند را از اولویتهای امنیتی خود قلمداد کند. از سوی دیگر، این کشور در یکی از حوزه های اصلی دزدان دریایی واقع شده و به همین دلیل نیاز دارد تا برای برقرار امنیت خطوط دریانوردی هزینه ی زیادی را بپردازد. مناطق دریای جنوبی چین و تنگه ی مالاکا از مناطق سنتی فعالیت دزدان دریایی هستند و اندونزی برای امنیت این مناطق به همکاری با کشورهای منطقه روی آورده است. این نیرو اکنون بیش از 150 شناور سطحی و زیرسطحی و 50 فروند هواگرد در اختیار دارد و از معدود کشورهای منطقه می باشد که دارای صنایع بومی کشتی سازی است.

     نیروی دریایی اندونزی در سال 1993 تعداد 39 فروند کشتی دست دوم از آلمان شرقی (سابق) خرید که 13 فروند از آنها کشتی ها آبی-خاکی کلاس فروش بودند. به کارگیری این کشتی ها توان عملیات آبی-خاکی زیادی را به نیروی دریایی اندونزی بخشید.

    در ابتدای قرن بیست و یکم نیروی دریایی اندونزی برای رفع نیازهای خود در زمینه ی عملیات آبی-خاکی ساخت دو فروند کشتی آبی-خاکی کلاس تانجونگ را به کره ی جنوبی سفارش داد اما بعدتر تصمیم گرفت که آنها را به عنوان کشتی بیمارستانی استفاده کند. طراحی این کشتیها در کره ی جنوبی و توسط کارخانه کشتی سازی دائه سان (دوو) صورت گرفت. پس از آن اندونزی  4 فروند شناور آبی-خاکی هلیکوپتربر را ،با نام کلاس ماکاسار، به کره ی جنوبی سفارش داد. کشتی های آبی-خاکی کلاس ماکاسار بر اساس همان نقشه های کشتی های کلاس تانجونگ ساخته شدند. قرارداد ساخت کشتی های هلیکوپتربر کلاس ماکاسار به قیمت 150 میلیون دلار آمریکا در دسامبر 2004 امضا شد. قرارشد تا 2 فروند شناور اولیه در پوسان کره و 2 فروند بعدی با کمک کره ای ها در اندونزی ساخته بشوند.

    در کنار اندونزی، کشورهای پرو و فیلیپین نیز همین شناور را برای نیروی دریایی خود سفارش داده اند. اولین کشتی سفارش داده شده توسط اندونزی در سال 2006 به آب انداخته شد و در سال 2007 به نیروی دریایی این کشور پیوست. این شناور کی.آر.آی ماکاسار (590) نام گرفت. کشتی دوم نیز ،با نام سورابایا، اندکی بعد به اندونزی تحویل داده شد. کشتی های ساخت اندونزی نیز در سالهای 2009 و 2011 به نیروی دریایی این کشور تحویل داده شدند.

    هدف از بکارگیری این کشتی ها تخلیه ی سرباز، تجهیزات و خودروهای نظامی در سواحل دشمن یا مقابله با شورشیان در جزایر این کشور می باشد. همچنین این کشتی ها را می توان در موارد اضطراری ،مانند سیل و سونامی، به یاری آسیب دیدگان فرستاد. توانایی های این کشتی ها سبب می شود تا از آنها در مأموریتهای ضدزیردریایی نیز بهره برداری شود. کشتی های دوم و سوم به سیستمهای کنترل و ارتباطی مجهز شدند تا بتوانند به عنوان کشتی های سرفرماندهی یک ناوگان خدمت کنند. در طراحی بدنه ی آنها سعی شده تا از یک شمای نیمه پنهانکار استفاده شود. تمامی این کشتی ها به سیستمهای مدیریت صحنه ی نبرد و ارتباطی مجهزشده اند تا بتوان هدایت نیروهای پیاده شده در سواحل را از طریق آنها انجام داد.

    دو کشتی اول ساخت کره ی جنوبی 122 متر طول دارند اما دو فروند بعدی ،که در کارخانجات کشتی سازی اندونزی ساخته شدند، 3 متر طولانی تر هستند. کشتی های ساخت کره می توانند 3 فروند هلیکوپتر و کشتی های ساخت اندونزی می توانند تا 5 فروند هلیکوپتر را حمل کنند. این کشتی ها می توانند هلیکوپترهای متوسط  ،مانند سوپرپوما یا بل-214، را در خود جای دهند و از عرشه ی پرواز خود به پرواز درآوردند. هلیکوپتر سوپرپوما می تواند تعداد 10 نفر سرباز یا 2.4 تن بار را با خود حمل کند. همچنین این هلیکوپترهای را می توان به انواع مسلسل، راکت انداز، موشک انداز و اژدرافکن مسلح کرد. اندونزی یازده فروند از این نوع هلیکوپترها را سفارش داده و قصد دارد تا از آنها در نقش ضدزیردریایی استفاده کند. این نیرو ،همچنین، تعداد 7 فروند هلیکوپتر بل-412 و 6 فروند هلیکوپتر بی.او-105 نیز در اختیار دارد که می تواند آنها را در کشتی های کلاس ماکاسار بکار بگیرد. این هلیکوپترها چند منظوره هستند و می توانند برای انواع عملیات نظامی مانند عملیات جستجو، نجات، حمل مجروح، ضدکشتی، ضدتانک و ... بکاربرده شوند.

    GFS Super Puma on USS Mobile Bay.jpg

    سوپر پوما

    بل-214

     


    آخرین ویرایش: سه شنبه 27 مرداد 1394 11:48 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 16 مرداد 1394 10:23 ب.ظ نظرات ()


    File:PLANS Changbaishan (LSD-989) 20150130(2).jpg

    رضاکیانی موحد

    تا ابتدای دهه ی 80 میلادی چین عمدتا یک قدرت زمینی بود که برای دفاع از خود بر نیروی زمینی پرتعداد و تسلیحات اتمی اش تکیه کرده بود. نیروی دریایی این کشور از تعداد زیادی کشتی های کوچک و زیردریایی های دیزلی تشکیل شده بود که بیشتر نقش یک دفاع ساحلی را بازی می کردند. توان نظامی این نیرو بسیار کمتر از آن بود که این کشور بتواند در حل مناقشه ی تایوان بر روی آن حسابی بازکند.

    امروزه و پس از 3 دهه که چین اقتصادش را به اقتصاد جهان سرمایه داری پیوند زده است شرایط اقتصادی جدید به ناچار آموزه های نظامی این کشور را تغییر داده اند. درحالیکه 30 سال پیش امنیت مسیرهای کشتی رانی بین المللی برای چین مسئله ای نبود اکنون چین برای واردات مواد اولیه و صادرات مصنوعاتش بیش از بیش به آزادی عبور و مرور  و امنیت راه های آبی نیاز دارد. از سوی دیگر شدت گرفتن اختلافهای این کشور با همسایگانش در حوزه ی دریاها و بر سر مالکیت جزایر و منابع زیر آبی ،و البته بحران حل نشده ی تایوان که چین هنوز آن را قسمتی جدانشدنی از خاک خود می داند، سبب شده است تا نیروی دریایی این کشور به تدریج از قالب یک نیروی دفاع ساحلی به یک نیروی دریایی فراساحلی تبدیل بشود. نیاز به عملیات در آبهای دوردست سبب شده تا نیروی دریایی ارتش خلق چین به کارگیری زیردریایی های هسته ای، ناوهای هواپیمابر و کشتی های آبی-خاکی نیروبر را در دستور کار خود قرار بدهد.

    تا سال 2002 چین تعدادی ناو آبی-خاکی در اختیار داشت که با تکیه بر آنها می توانست یک تیپ تفنگدار را در ساحل پیاده کند اما نمی توانست تجهیزات کافی برای پشتیبانی آنها به ساحل حمل کند. در حدود 20 سال پیش چین شروع به ساختن کشتی های آبی-خاکی تانک بر کرد هرچند که چنین کشتی هایی در آن زمان منسوخ شده بودند. اندکی بعد زمان گزارشهایی مبنی بر ساخت یک کشتی آبی-خاکی 12000 تنی به صورت بومی به گوش رسید. در سال 2006 کشتی سازی هاودونگ تأیید کرد که ساخت نسل جدیدی از کشتی های آبی-خاکی را شروع کرده است.

    اولین فروند از این کشتی ها ،که در داخل چین طراحی و ساخته شده اند و تایپ-071 یا کلاس یوژائو نام گرفته اند، در سال 2007 و کشتی های بعدی در سالهای 2011 و 2012 به خدمت این نیرو در آمده اند. کشتی های کلاس یوژائو در حوضچه ی هودونگ-ژونگهوا در شانگهای ساخته شده اند. بعضی گزارشها نشان می دهند که چهارمین فروند از این کشتی های آبی-خاکی در ژانویه 2012 به آب انداخته شده است و با 19000 تن وزن جابجایی بزرگترین شناور بومی ساخته شده در چین محسوب می شود. این کشتی ها بزرگتر از دیگر کشتی های هم رده ی خود می باشند و در حال حاضر تنها آمریکا است که کشتی های آبی-خاکی بزرگتر از تایپ-071 را در اختیار دارد. کشتی های کلاس یوژائو را می توان در حد و اندازه ی کشتی های آبی-خاکی کلاس سان آنتونیو ساخت آمریکا دانست.

    در سال 2010 هنگامی که ناوگان ششم اسکورت قصد داشت تا جایگزین ناوگان پنجم در آبهای دریای سرخ شود یک فروند از کشتی های تایپ-071 این ناوگان را همراهی می کرد. این اولین عملیات اسکورتی بود که کشتی های تایپ-071 در آن شرکت کرده بودند. انعطاف پذیری شناورهای جنگی مانند تایپ-071 سبب می شود که چین بتواند آنها را در مواردی چون مبارزه با قاچاق، عملیات ضدتروریستی، مبارزه با دزدان دریایی، عملیات امداد و کمک رسانی و تخلیه شهروندان این کشور از نقاط بحران زده ی جهان بکارگیرد. چنین قابلیتهایی در کشتی های تانک بری که اکنون نیروی دریایی چین در اختیار دارد دیده نمی شود. در ضمن، این موارد کشتی های تایپ-071 را می توان به عنوان کشتی سرفرماندهی یک ناوگان در طی عملیات تهاجمی یا تدافعی بکارگرفت و هماهنگی بین کشتی های مختلف را توسط آن برقرار کرد.

    علاوه بر همه ی مزیتهای نظامی گفته شده چین به عنوان یک صادرکننده ی عمده ی سلاح می تواند از توان فنی خود برای فروش چنین کشتی هایی به کشورهای جهان سوم یا متحدین سنتی خود استفاده کند. گفته می شود که چین به نیروی دریایی مالزی پیشنهاد داده تا کشتی های آبی-خاکی مورد نیاز نیروی دریایی مالزی را با یک سوم قیمت کشتی های آمریکایی سان آنتونیو بسازد. هزینه ی ساخت هر فروند از شناورهای تایپ-071 در حدود 300 میلیون دلار آمریکا تخمین زده می شود.

    مانند دیگر کشتی های آبی-خاکی موجود در جهان تایپ-071 نیز دارای یک آشیانه ی پرواز بر روی عرشه ی اصلی، یک باند فرود هلیکوپتر و یک عرشه ی پیاده شدن در قسمت پاشنه ی کشتی می باشد. این کشتی می تواند ترکیبی از تفنگداران دریایی، خودروها و زرهپوشها و هلیکوپترها را در درون خود جای داده و حمل کند.

    وظیفه ی اصلی یک ناو آبی-خاکی پیاده کردن سربازان در ساحل دشمن و پشتیبانی از آنها است. به این منظور فضای کافی برای اسکان در حدود 800 تفنگدار دریایی به همراه تجهیزات و سلاح هایشان در داخل تایپ-071 در نظر گرفته شده است. در هنگام عملیات نظامی این تفنگداران را می توان با استفاده از لندینگ کرافت، قایق، هاورکرافت، زرهپوشهای آبی-خاکی و هلیکوپتر در ساحل پیاده کرد.

    آشیانه ی تایپ-071 می تواند تا 4 فروند هلیکوپتر زی-8 را در خود جای دهد. هلیکوپتر زی-8 نمونه ی ساخت چین هلیکوپتر معروف سوپرفرلون فرانسوی است که تحت لیسانس در این کشور ساخته می شود. این هلیکوپتر می تواند 27 سرباز را با خود حمل کند و در هنگام نیاز برای تخلیه ی سریع مجروحان از صحنه ی نبرد به کار برده شود. به علاوه ، سوپرفرلون را می توان به موشکهای ضدکشتی اگزوست یا اژدرهای ضدزیردریایی مجهز کرد که همین امر توان عملیاتی تایپ-071 را تا حد زیادی بالا می برد. در صورت نیاز می توان از تایپ-071 برای حمل هلیکوپترهای کوچکتر زی-9 نیز استفاده کرد. این هلیکوپتر نیز نسخه ای از هلیکوپتر دلفین است که تحت لیسانس در چین ساخته می شود و دارای دو نمونه ی ترابری و رزمی است. نمونه ی ترابری این هلیکوپتر توان حمل 10 نفر و نمونه ی رزمی آن توان حمل انواع راکتها و موشکهای ضدتانک و ضدهواپیما را دارا است. با پیشرفت در زمینه ی پهپادها، نیروی دریایی چین می تواند تایپ-071 را به عنوان سکوی پرتاب انواع پهپادهای بال ثابت و بال متحرک بکاربگیرد. هر چند که بر خلاف ناوهای هواپیمابر سنتی و هلیکوپتربرهای تهاجمی تمامی عرشه ی تایپ-071 به عنوان باند فرود درنظر گرفته نشده است اما عرشه ی پروازی وسیع آن می تواند نشست و برخواست همزمان دو هلیکوپتر را تضمین کند.

    از سوی دیگر در قسمت پاشنه ی تایپ-071 یک عرشه ی پیاده شدن وجود دارد که از آن می توان برای تخلیه ی هاورکرافتها و یا زرهپوشهای آبی-خاکی استفاده کرد. در هنگام تخلیه و یا سوارکردن زرهپوشها مخازن موجود در پاشنه ی کشتی پر از آب می شوند و با سنگین شدن پاشنه ی کشتی عرشه ی تخلیه در آب فرو می رود. خودروهای زرهی آبی-خاکی مانند زی.بی.دی-05 یا زی.تی.دی-05 می توانند 8 نفر سرباز را در درون خود جای دهند و نمونه ی توپدار آن می تواند در حین حرکت در آب شلیک کند.

    حداکثر 4 فروند هاورکرافت می توانند در عرشه ی پیاده شدن قرار بگیرند که هر کدام از آنها می توانند با حداکثر سرعت به سمت ساحل حرکت کرده و تفنگداران دریایی یا خودروهایشان را در آنجا پیاده کنند. چین سالها است که به صورت بومی این گونه هاورکرافتها را تولید می کند. نسل آخر هاورکرافتهای ساخت چین تایپ-726 نام دارد و می تواند 50 تن بار را با سرعت بیش از 60 گره ی دریایی جابجا کند. هر کدام از این هاورکرافتها می توانند 2 خودروی زرهی زی.بی.دی-05 را در درون خود حمل کنند.

    علاوه بر عرشه ی پرواز و عرشه ی پیاده کردن، دو لندینگ کرافت کوچک در دو پهلوی کشتی قرار گرفته اند که در صورت نیاز می توان آنها را به آب انداخت و برای پیاده کردن تفنگداران دریایی از آنها بهره گرفت.

    کشتی های کلاس یوژائو دارای 1 قبضه توپ 76 میلیمتری و 4 گتلینگ 6 لول با کالیبر 30 میلیمتر برای دفاع از خود می باشد.

     

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 14 مرداد 1394 09:24 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • چهارشنبه 24 تیر 1394 07:19 ق.ظ نظرات ()

    Canberra berthed at Fleet Base East in June 2015

    رضاکیانی موحد

    طراحی

    ناو هلیکوپتربر کانبرا بر اساس ناوهواپیمابر اسپانیایی خوان کارلوس ساخته شده است. در سال 2004 کشتی سازی اسپانیایی ناوانتیا برنده ی مزایده ی ساخت این ناو شد و قرار شد که با همکاری شرکت استرالیایی تنیکس دیفنس (که بعدتر توسط بی.آ.ئی سیستمز استرالیا خریداری شد) کار طراحی و ساخت این شناور را به پایان برساند. رقیب اصلی طرح کانبرا در این مقاطعه شناور کلاس میسترال فرانسوی بود. کانبرا ابعادی برابر با ناوهواپیمابر خوان کارلوس دارد اما طرح جزیره و پیکربندی داخل آن برای رسیدن به نیازهای نیروی دریایی استرالیا متفاوت با خوان کارلوس می باشد.


     

     

    آخرین ویرایش: شنبه 27 تیر 1394 06:50 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 17 فروردین 1391 10:06 ق.ظ نظرات ()
    در سال 2001 رئیس جمهور وقت کره جنوبی ، پرزیدنت کم دائه جونگ، سیاست جدید نیروی دریایی این کشور را مبنی بر "تشکیل ناوگانی برای دفاع از صلح جهانی در 5 دریا" اعلام کرد. هدف اصلی از سازماندهی این نیرو انجام عملیات نجات، کمک های بشردوستانه تحت نظارت سازمان ملل، کمک به آسیب دیدگان بلایای طبیعی و ... اعلام شده است.
    بر طبق برنامه ریزی های انجام شده قرارشده است که نیروی دریایی کره جنوبی تا 10 سال آینده 2 یا 3 ناوگان "واکنش سریع" در اختیار داشته باشد. هر یک از این ناوگروه ها شامل یک فروند ناوهلیکوپتربر آبی-خاکی، 5 فروند ناوشکن و احتمالا تعدادی ناوچه و 2تا 3 فروند زیردریایی هجومی خواهندبود. آموزه های جدید نظامی کره جنوبی تغییرات سریع و گسترده ای را القا می کنند.
    شناورها
    نیروی دریایی کره جنوبی در سال 1998 اولین ناوشکن کلاس KDX-I خود را به خدمت گرفت. ساخت و طراحی این شناور در کره جنوبی اولین گام این نیرو برای تبدیل شدن از یک نیروی دریایی صرفا دفاعی به یک نیرویی دریایی تهاجمی بود. توان رزمی این شناور از یک قبضه توپ 127 میلیمتری، 2 قبضه توپ اتوماتیک گل کیپر، موشک های سی اسپارو، هارپون و دو قبضه اژدرافکن ناشی می شود. KDX-I می تواند مسافت 4500 مایل دریایی را بپیماید و دور از ساحل خودی عملیات کند. تا کنون 3 فروند از شناورهای کلاس KDX-I ساخته شده اند و آخرین آنها در سال 2000 به نیروی دریایی کره جنوبی پیوسته است.

    کادی ایکس-1
    گام بعدی این نیرو ،برای تبدیل شدن به یک نیروی دریایی با توان عملیات در آبهای آزاد، ساخت ناوشکن مدرن KDX-II بود. طراحی بدنه این شناور ،که پیشرفته تر از نمونه قبلی بود، با کمک یک شرکت آلمانی انجام شد. موشک انداز عمودی 32 خانه برای شلیک موشکهای استاندارد بلوک3-آ پدافند هوایی از فاصله دور و موشک انداز 21 خانه RIM-116 پدافند هوایی از فاصله نزدیک را برعهده دارند. علاوه بر آن، ناوشکن KDX-II از سلاح های بکاررفته در سلف خود مانند موشک انداز 8 خانه هارپون، توپ 127 میلیمتری، اژدرافکن و 2 قبضه توپ اتوماتیک گل کیپر بهره برده است. سیستم مدیریت صحنه نبرد KDCOM-II ،که در ناوچه های تایپ-23 نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بکاررفته است، برای رزمناو KDX-II انتخاب شد. از سال 2003 تا کنون 6 فروند از شناورهای کلاس KDX-II به خدمت نیروی دریایی کره جنوبی درآمده اند.
    اما پیشرفته ترین ناوشکنهای درنظر گرفته شده برای ناوگان واکنش سریع آینده کره جنوبی ناوشکنهای کلاس شاه سجونگ (شناورهای کلاس KDX-III) خواهند بود. هر یک از شناورهای پیشرفته KDX-III ظرفیتی در حدود 2 برابر ناوشکنهای قدیمی KDX-I و KDX-II دارند. وزن این ناوشکن در حدود یک رزمناو سنتی است و دارای قدرت آتشی فوق العاده می باشند. این شناور به انواع سلاح های پیشرفته مانند موشکهای کروزبرای حمله به مواضع زمینی دشمن، موشکهای ضدزیردریایی، موشکهای پدافند هوایی، اژدرافکن و یک قبضه توپ 127 میلیمتری مجهز شده است. قدرت آتش فوق العاده این رزمناو آن را به صورت یکی از قوی ترین شناورهای رزمی امروز جهان درآورده است.
    قلب تپنده شناور KDX-III سیستم پیشرفته مدیریت رزمی AEGIS است که امتیاز آن از آمریکا گرفته شده است. این سیستم برای هدایت خودکار موشکها در صحنه نبرد ساخته شده و می تواند موشکهای شلیک شده از یک ناو یا ناوهای دیگر را با دقت بالایی تا هدفهایشان هدایت کند. AEGIS می تواند تا 100 هدف را در فاصله بیش از 100 مایل دریایی رهگیری کند. ساخت هر فروند از ناوشکنهای کلاس KDX-III برای کره جنوبی در حدود 1 میلیارد دلار هزینه برداشته است و قرار است که اولین آنها تا سال 2009 وارد خدمت شود. تا کنون 3 فروند از شناورهای کلاس KDX-III سفارش داده شده اند و احتمالا این تعداد تا 6 فروند افزایش خواهد یافت. هر ناوگروه "واکنش سریع" نیروی دریایی کره جنوبی را 2 فروند از این شناورهای جدید و چند فروند ناوشکن قدیمی تر همراهی خواهندکرد.

    کا.دی.ایکس-3
    ناوهلیکوپتربر دوکدو
    ناوسرفرماندهی ناوگان "واکنش سریع"کره جنوبی، ناو آبی-خاکی کلاس دوکدو خواهد بود. طراحی و ساخت این ناو هلیکوپتربر کاملا در کره جنوبی صورت گرفته است. ناو دوکدو در حدود 200 متر طول و 31متر عرض داشته و وزن کامل آن با تجهیزات به 18000 تن می رسد. این اندازه ها دوکدو را به صورت بزرگترین شناور نیروی دریایی کره جنوبی و شمال شرقی آسیا در خواهد آورد.

    ناوآبی-خاکی دوکدو

     

    ناوهلیکوپتربر دوکدو برای انجام "حملات ماوراء افق" طراحی شده است. بر اساس این آموزه، حمله آبی-خاکی باید به وسیله تجهیزات پرسرعتی مانند هلیکوپتر، هاورکرافت یا زرهپوشهای آبی-خاکی و در فاصله ای بسیار دور از ساحل دشمن انجام شود. این حمله به گونه ای انجام می شود که به آسانی توسط دشمن کشف نشود و شناورهای بکارگرفته شده مورد ضدحمله واقع نشوند. شناورهای آبی-خاکی سنتی برای انجام عملیات آبی-خاکی کاملا به ساحل نزدیک می شدند و همواره این خطر وجود داشت که در مرحله حیاتی پیاده کردن نیروها در ساحل توسط توپخانه دشمن قلع و قمع شوند.
    ناو آبی-خاکی دوکدو به یک عرشه عقبی مجهز شده است که می توان از آن برای تخلیه یا بارگیری انواع لندینگ کرافت یا هاورکرافت استفاده کرد. دو فروند هاورکرافت LCAC درنظرگرفته شده برای ناوهلیکوپتربر دوکدو می توانند تجهیزات بارگیری شده خود را با سرعت 40 کیلومتر بر ساعت به ساحل دشمن رسانده و تخلیه کنند. در حال حاضر نیروی دریایی آمریکا و نیروی دریایی ژاپن کاربران اصلی LCAC ها هستند. اگرچه نمونه کره ای این هاورکرافتها شباهت زیادی با نمونه آمریکایی آن دارد اما حقیقت آن است که کره ای ها آن را بدون مشاوره و دخالت آمریکایی ها ساخته اند. اولین هاورکرافت کره ای در سال 1989 به آب انداخته شد و وزن کامل آن به 120 تن می رسد.

    هاورکرافتهای ساخت کره جنوبی
    دوکدو علاوه بر 300 نفر پرسنل خود می تواند 720 تفنگدار دریایی، 10 دستگاه تانک، 10 دستگاه زرهپوش، 10 دستگاه تانک آبی-خاکی، 3 قبضه توپ صحرایی، 10 فروند هلیکوپتر و 2 فروند هاورکرافت LCAC را حمل کند و این تجهیزات و نفرات را در کمترین زمان از راه دریا یا هوا به ساحل یا عمق خاک دشمن سرازیرسازد. دفاع از دوکدو برعهده سیستم موشکی RIM-116 و توپ واکنش سریع گل کیپر قراردارد.
    نیروی دریایی کره جنوبی ناوهلیکوپتربر دوکدو را به صورت رسمی یک ناو کلاس LPH معرفی کرده است و این امر بدان معنی است که وظیفه هلیکوپترهای این ناو حمل نفرات و تجهیزات به ساحل می باشد. اما با توسعه پروژه "هلیکوپتر چند منظوره کره جنوبی" ،که با کمک شرکت سیکورسکی دنبال می شود، این احتمال وجود دارد که بعدها شناورهای این کلاس به عنوان ناوهلیکوپتربر هجومی (LHA) به خدمت گرفته شوند. ناظران نظامی اعتقاد دارند که هلیکوپتر بومی کره جنوبی احتمالا شبیه پروژه لغو شده آمریکایی کمانچی از آب درخواهدآمد.

    دوکدو
    گزینه دیگر نیروی دریایی کره جنوبی این است که با نصب یک تخته پرش در سینه شناور، این شناورها را به یک ناوهواپیمابر کوچک برای پرواز هواپیماهای عمودپروازی چون هاریر یا اف-35 تبدیل کند. البته نیروی دریایی کره بکارگیری دوکدو را به عنوان ناوهواپیمابر انکارکرده است اما در آینده ممکن است که نیازهای عملیاتی سبب شود که نقش یک ناوهواپیمابر سبک برای این شناور در نظرگرفته شود.
    دوکدو در سال 2005 در بندر پوسان به آب انداخته شد و در سال 2007 به خدمت نیروی دریایی کره جنوبی پیوست. احتمالا ناوهلیکوپتربر دوم نیز تا سال 2010 به خدمت خواهدگرفته شد. مالزی به داشتن حداقل یک فروند ناوهلیکوپتر کلاس دوکدو ابراز تمایل کرده است و احتمال داده می شود که توان کشتی سازی کره جنوبی کشورهای ترکیه و استرالیا را نیز در صف خریداران این ناوهلیکوپتربر قراردهد.
    زیردریایی ها
    ظرفیت زیرسطحی ناوگان "واکنش سریع" جدید توسط زیردریایی های جدید کره جنوبی تأمین خواهدشد. تا کنون نیروی دریایی کره جنوبی بر زیردریایی های متوسطی مانند زیردریایی های کلاس دولفین تکیه داشته است. کره جنوبی یک پروژه 3 مرحله ای را برای ساخت زیردریایی های پیشرفته بومی به اجرا گذاشته است.

    زیردریایی تایپ214 آلمانی مونتاژ شده در کره جنوبی

    مرحله اول این برنامه، ساخت زیردریایی 1200 تنی تایپ-209 با نام بومی"چانگ بو گو" و مرحله دوم مونتاژ تحت لیسانس زیردریایی آلمانی تایپ-214 است. نمونه کره ای تایپ-214 مجهز به پیشرانه "مستقل از هوا" بوده و با وزن 1800 تن در سال 2006 به آب انداخته شده است. این شناور به دو موتور دیزل 16 سیلندرمجهز شده و دارای 8 لوله برای شلیک اژدر و 4 لوله مخصوص شلیک موشکهای هارپون زیر آبی است. برد عملیاتی یک زیردریایی تایپ-214 1200 مایل (با سرعت 4 گره) و عمق عملیاتی غوطه وری آن در حدود 250 متر است. تا کنون 2 فروند از زیردریایی های تایپ-214 توسط صنایع کشتی سازی کره جنوبی ساخته شده اند و انتظار می رود که 7 فروند زیردریایی تایپ-214 دیگر نیز ساخته شوند.
    آخرین مرحله پروژه زیردریایی بومی کره جنوبی طراحی و ساخت زیردریایی های 3000 تنی هستند که احتمالا تا سال 2017 به آب انداخته می شوند. کره جنوبی امیدوار است که ،برخلاف دو کلاس قبلی، این زیردریایی کاملا بومی بوده و برای ساخت آن بر توانایی های داخلی این کشور تکیه شود.
    برآیند
    کره جنوبی تا به امروز برای دفاع از خود تکیه زیادی بر متحدینش ، به ویژه آمریکا و ژاپن، داشته است. پیشرفتهای تکنولوژیکی در 2 دهه گذشته این امکان را به نیروهای نظامی کره جنوبی داده است که در برابر تهدیدات بالقوه نقش مؤثرتری را برعهده بگیرند. نیروهای نظامی کره جنوبی در بیست سال گذشته درگیر یک برنامه مدرن سازی گسترده بوده اند. امروزه کره جنوبی در ساخت شناورهای سطحی و زیرسطحی به خودکفایی رسیده، در حال طراحی هواپیماهای جنگنده، تانک و هلیکوپتر بومی است و چندین پروژه موشکی را به انجام رسانده است.
    در سال 2007 ،برای اولین بار در تاریخ، ناوهلیکوپتربر دوکدو در تمرینات مشترک نظامی با آمریکا نقش ناوسرفرماندهی را برعهده گرفت. در این مانور ناوهلیکوپتربر دوکدو در فاصله 4 کیلومتری ساحل ایستاده بود و هدایت 77 دستگاه تانک، 60 فروند هواپیما، 8000 سرباز و 20 شناور سطحی دیگر را (ازجمله ناوهای هلیکوپتربر آمریکایی اسکس و جونیو) در صحنه عملیات برعهده گرفته بود.

    دوکدو در حال پیاده سازی نیرو در تمرین مشترک با آمریکا 2007
    با اتمام این مانور نظامی نیروی دریایی کره جنوبی ثابت کرد که دیگر از قالب یک نیروی دریایی صرفا دفاعی درآمده و می تواند نقش یک نیروی دریایی تهاجمی را برعهده بگیرد. این تمرینات ثابت کردند که این نیرو می تواند یک حمله آبی-خاکی ماوراء افق در ابعاد بزرگ را اجرا، فرماندهی و سرپرستی کند. کره جنوبی یکی از 5 کشور بزرگ واردکننده نفت است و بازبودن خطوط کشتی رانی نقش حساسی را در آموزه های امنیتی این کشور بازی می کند. در صورت بروز یک بحران نظامی، نیروی دریایی این کشور باید بتواند تهدیداتی که شریانهای انرژی این کشور را در خطر قرار می دهند رفع کنند.


    نویسنده:رضاکیانی موحد

    منتشر شده در ماهنامه جنگ افزار


    در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.


    ترور یک فرمانده اس اس و عاقبت عامل آن


    اکس آ 200؛جنگجوی شمالی(فنلاند)


    ویلی کوچولو؛ اولین تانک جهان


    آیا مغولها از باروت استفاده می کردند؟


    هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت اول:اصول اساسی


    هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت دوم:مکانیزمهای شکست


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 23 فروردین 1391 07:41 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 3 1 2 3
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic