منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • شنبه 23 فروردین 1399 01:04 ب.ظ نظرات ()


    پیش زمینه ی تاریخی

     

    در سال 711م. طارق بن زیاد به همراه سربازان عرب و متحدین بربرشان پای بر خاک اسپانیا نهاد. سپاه اموی در نبرد وادی لکة، یا نبرد گوادالت، مدافعین ویزگوت را از سر راه برداشت و به سرعت قسمتهای جنوبی و مرکزی شبه جزیره ی ایبری را اشغال کرد. 20 سال بعد سپاه مسلمین همچنان در حال پیشروی بود، از رشته کوه های پیرنه عبور کرده و به قلب فرانسه نزدیک می شد. فرمانده ی جدید مسلمانان، عبدالرحمن غافقی، در حال نزدیک شدن به مرزهای غربی امپراطوری تازه جان گرفته ی فرانک بود. فرمانروای فرانکها، شارل مارتل، در حال گسترش سرزمینهای تحت سلطه ی خود بود که ناچار شد با ارتش مسلمانان مصاف دهد. این نبرد در محلی بین شهرهای تور و پواتیه، در محل تلاقی رودهای کلاین و وینه روی داد. تعداد نفرات هر دو سپاه نامشخص است و روایتهای مختلف تاریخ تعداد هر سپاه را از 15هزار تا 70 هزار نفر گزارش داده اند. بررسی های جدید تاریخی و مطالعه ی روشهای سربازگیری و لجستیک در آن زمان تعداد سپاه طرفین را بین 15 تا 25 هزار نفر برآورد می کند. تلفات این نبرد هم نامعلوم است. منابع تاریخی مسلمانان درباره ی این نبرد سکوت کرده اند و منابع مسیحی تلفات فرانکها را اندک و تلفات مسلمانان را تا 400 هزار نفر ذکر کرده اند. به هرحال تلفات مسلمانان آنچنان سنگین بود که حرکت آنها را به سوی شمال متوقف کرد و پس از آن هیچ گاه سپاهیان اموی به صورت جدی به سوی مرکز فرانسه نتاختند

    فایل کامل را می توانید از اینجا دانلود کنید.
    آخرین ویرایش: شنبه 23 فروردین 1399 07:40 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 25 آذر 1398 05:25 ق.ظ نظرات ()

    1 آوریل 2019 بیلی مونکور
    مترجم رضا کیانی موحد
    دریاسالار یی سان-سین یک قهرمان ملی شناخته شده در کره است، اما اغلب در غرب مورد غفلت قرار گرفته است. با این حال ، بسیاری از مورخان او را در همان سطح هوراشیو نلسون و بهترین دریاسالاران تاریخ جهان قرار می دهند. معروف است که وی هرگز یک نبرد و حتی یک کشتی را از دست نداد. از سهم انقلابی وی در جنگهای دریایی و مهارتهای قابل توجه او نباید غافل شد. یی به عنوان یک دریانورد، در موارد متعددی موفق به غلبه بر نیروهای برتر از نیروهای خود شد، از جمله در یک نبرد بر نیرویی غلبه کرد که در آن دشمنش حداقل برتری 20 بر یک نسبت به نیروهای خودی داشت.
     (توجه: طبق کنوانسیون های نامگذاری شرق آسیا نام خانوادگی قبل از نام شخص آمده است. یی نام خانوادگی است.)
    ظهور یک افسانه
    علی رغم وضعیت افسانه ای یی در کره، شروع فعالیت نظامی وی امیدوار کننده نبود. در حقیقت، او تا 34 سالگی نظامی نشد و عنوان پیرترین افسر را در ارتش بدست آورد. بخشی از آن به این دلیل بود که یی در اولین تلاش خود برای ورود به ارتش از اسب افتاد و پایش شکست و در نتیجه در امتحان ورودی ارتش کره شکست خورد. با این حال ، او امتحان دوم خود را با موفقیت پشت سر گذاشت.
    یی نخستین بار در ارتش علیه گروهی از افراد متجاوز بنام ژورچن وارد عمل شد. یی آنها را به جنگیدن تطمیع کرد و در هم کوبید. یی رهبر آنها را به اسارت گرفت و اعدام كرد، سپس به مبارزه علیه کسانی كه باقی مانده بودند ادامه داد. با این حال، او در ارتش سلسله جوزن چندین رقیب داشت و یی یکی از افسرانی بود که توسط مافوق های حسود خود نادیده گرفته شدند. یی پس از اینکه به دروغ متهم به ترک خدمت در زمان نبرد شد، رتبه خود را از دست داد. با این حال ، او هنوز همپیمانان خود را داشت و به زودی به عنوان فرمانده آکادمی آموزش نظامی منصوب شد. در آن زمان مشخص شده بود که ژاپن برای اشغال کره نقشه هایی در سر دارد و یی از پست جدید خود برای ساخت نیروی دریایی منطقه ای استفاده کرده است. در این زمان بود که یی با خلق یک نوع انقلابی جدید از کشتیهای نظامی، خلاقیت خود را نشان داد.


    آخرین ویرایش: جمعه 22 آذر 1398 08:38 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 1 بهمن 1394 05:57 ق.ظ نظرات ()


    File:Husitsky bojovy vuz replika.jpg

    در جنگهای داخلی بین هوسی ها و شوالیه های آلمانی (حدود سالهای 1420) شورشیان هوسی عنصر جدیدی را به آرایش رزمی خود افزودند: گاری زرهپوش.

    این گاری ها دارای دیواره های چوبی بودند در طرفین خود بودند که در آنها مزغلی برای استفاده از سلاح های آتشین و یا کمانداران تعبیه شده بود. از میان شکاف این مزغلها امکان شلیک تفنگ، توپهای کوچک و یا کمانهای زنبورکی وجود داشت. این گاری ها به شورشیان اجازه می داد تا با حفاظت بیشتری به جنگ شوالیه های زرهپوش آلمانی بروند. استفاده از گاری های زرهپوش در تعداد زیاد اجازه می داد تا فرماندهان هوسی ها بتوانند از آنها به صورت دایره یا مربع در آرایشی دفاعی استفاده کنند یا حتی با دفن قسمتی از آنها در خاک یک دژ موقت چوبی بسازند. این امر اجازه می داد تا از پیاده نظام آموزش ندیده به عنوان یک واحد رزمی بر علیه شوالیه های آموزش دیده استفاده کرد. تاکتیک اصلی هوسی ها عبارت بود از دفاع در برابر تهاجم حریف و پس از آن ضدحمله با پیاده نظام به جناحین دشمن. برای اجرای چنین تاکتیکی حفاظت از پیاده نظام در هنگام تهاجم دشمن اصلی اساسی به شمار می رفته است.


    هر گاری زرهپوش به طور متوسط بین 10 تا 20 نفر خدمه داشت. این خدمه عبارت بودند از 2 نفر راننده، 2 نفر توپچی(با توپ دستی)، 6 نفر کماندار(باکمان زنبورکی)، 4 نفر مسلح به تبرزین،4 نفر مسلح به گرز و 2 نفر سپردار . هر گروه از گاریها دارای 2 عراده گاری بود و هر خط آتش دارای 50 تا 100 عراده گاری زرهپوش.



    پس از شورش هوسی ها روش استفاده از گاری های زرهپوش در میان مزدوران بوهمیایی باقی ماند. مجارها، لهستانی ها و آلمانها از گاری های زرهپوش اقتباس کردند و بسیاری از مزدوران بوهمی به همراه گاریهای زرهپوششان به ارتشهای آنها پیوستند. عثمانی ها هم از این طرح بهره بردند و توانستند با موفقیت آن را در نبرد چالدران بکار بگیرند. ساخت توپهای سنگین تر و استفاده از آنها در نبرد ونزنباخ بر علیه گاری های زرهپوش در سال 1504 به عمر گاری زرهپوش خاتمه داد ولی می توان این گاری ها را اولین نمونه ی تانکهای مدرن به حساب آورد.

    گردآوری: رضا کیانی موحد

    منابع:

    http://myweb.tiscali.co.uk/matthaywood/main/Hussite_Tactics_and_Organisation.htm

    http://myweb.tiscali.co.uk/matthaywood/main/Warwagons.htm#The%20Tabor%20battle%20wagons%20of%20the%20Hussites

    https://en.wikipedia.org/wiki/War_wagon


    آخرین ویرایش: دوشنبه 28 دی 1394 10:30 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 28 آبان 1394 07:03 ب.ظ نظرات ()
    یکی از دوستان خواننده از ما خواسته اند که منبع خود را درباره ی اینکه رومیها 3 بار تیسفون را فتح کرده اند معرفی کنید. خوب این هم منبع ما:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Roman%E2%80%93Persian_Wars
    اگر به جملات پایین که از منبع فوق برداشته شده اند، دقت کنید می بینید که رومی ها چند بار تیسفون را از دست شاهان ایران درآورده اند و بارها تا دروازه های این شهر پیشروی کرده اند.

    The Emperor Trajan invaded Armenia and Mesopotamia during 114 and 115 and annexed them as Roman provinces. He captured the Parthian capital, Ctesiphon, before sailing downriver to the Persian Gulf

    The following year Avidius Cassius invaded Mesopotamia, winning battles at Dura-Europos and Seleucia and sacking Ctesiphon in 165

    In 195–197, a Roman offensive under the Emperor Septimius Severus led to Rome's acquisition of northern Mesopotamia as far as the areas around Nisibis, Singara and the 2nd sacking of Ctesiphon

    Roman Emperor Gordian III advanced down the Euphrates but was repelled near Ctesiphon at the Battle of Misiche in 244



    The Emperor Carus launched a successful invasion of Persia in 283, sacking the Sassanid capital Ctesiphon for the third time

    his provoked a major offensive in 363 by the Roman Emperor Julian, who advanced down the Euphrates to Ctesiphon.[32] Julian won the Battle of Ctesiphon but was unable to take the Persian capital and retreated along the Tigris

    Continuing south along the Tigris, he sacked Khosrau's great palace at Dastagird and was only prevented from attacking Ctesiphon by the destruction of the bridges on the Nahrawan Canal

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 28 آبان 1394 07:14 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 19 مهر 1394 06:04 ق.ظ نظرات ()

    قسمت اول

    قسمت دوم

    قسمت سوم

    قسمت چهارم

    تکمیل فرآیند فتح

    اختلافات میان مسلمانان سیسیل ، 878 تا 900

    با وجود پیروزی بزرگ سیراکوز ، استان اسلامی سیسیل اکنون وارد دوره ای از درگیری های داخلی شده بود . مدت کوتاهی پس از سقوط سیراکوز ،  جعفر به دست بردگان خودش کشته شد . احتمالا این کار به تحریک عمو و برادر او صورت گرفت که حکمرانی را پس از جعفر به دست گرفتند . این حاکمان جدید هم در سپتامبر 878 سرنگون شدند و پس از انتقال به افریقیه اعدام شدند .

    ابراهیم دوم مدت کوتاهی پیش از منصوب کردن حسین بن رباح ، از مسلمانان بومی سیسیل ، به حکومت جزیره ، پسرش را به حکمرانی سیسیل گماشت . حسین حمله به استحکامات بازمانده بیزانسی را از سرگرفت . اما این حملات که طی سال های 879 و 880 بر تائورمینا متمرکز بودند ناکام ماندند . بیزانسیان در سال 880 یک ضد حمله محدود ترتیب دادند . دریاسالار بیزانسی ، ناسار طی یک حمله شبانه ناوگان اغلبی در دریای ایونی را شکست داد و به اطراف پالرمو حمله کرد . یک ناوگان اغلبی دیگر هم در پونتا ستیلو شکست داده شد .

    در سال های 881 و 882 تائورمینا بار دیگر مورد حمله قرار گرفت ، اما ارتش مسلمانان به فرماندهی ابوالثوار از بیزانسیان شکست خورد و حمله متوقف گردید . طی سال های 883 تا 885 کاتانیا ، پولیزی ، تائورمینا  و رومتا بارها مورد حمله شدند . این حملات غنایم و خراج های فراوانی نصیب مسلمانان کرد اما به تصرف این مناطق منجر نشد . در سال های 885 و 886 قدرت بیزانسیان در خاک اصلی ایتالیا فزونی گرفت و امپراتور نیکه فوروس فوکاس ارشد سلسله پیروزی هایی بر ضد مسلمانان به دست آورد .

    در سایه این شکست های نظامی جو نارضایتی در میان جامعه مسلمانان سیسیل بالا گرفت و شورش هایی برپا شد . در منابع بعدی این شورش که قیام طبقات پایین بر نخبگان حاکم بود شورش بربرها بر حاکمان عرب توصیف شده است . در دسامبر 886 اهالی پالرمو حاکم شهر سوادة بن خفاجه را از شهر بیرون کردند و او را ناچار کردند به افریقیه بگریزد . ابراهیم دوم اغلبی فرماندار تازه ای فرستاد که توانست وضع را آرام کند و حملات موفقی به ناگان بیزانس در در میلازو ( سال 888 ) ترتیب دهد . این موفقیت مسلمانان سیسیل را قادر ساخت حملات ویرانگری به کالابریا ( انگشت شست در چکمه نقشه ایتالیا ) در خاک اصلی ایتالیا انجام دهند .

    سال بعد سواده بن خفاجه به همراه نیروهای تازه نفس از افریقیه بازگشت و حمله ناموفق دیگری به تائورمینا صورت داد . در مارس 890 شورش دیگری این بار توسط عرب های پالرمو شروع شد که عرب های تازه وارد افریقیه ای همراه خفاجه را هدف قرار داده بود . این شورش با شورش های گسترده ای در خاک خود افریقیه هم زمان بود  ( سال های 894 و 895 ) . حملات مسلمین به قلمرو بیزانس موقتا پایان یافت و میان طرفین صلح برقرار شد . بر اساس قرار داد صلح بیزانسیان متعهد شدند ظرف 40 ماه هزار نفر از اسیران مسلمان را ( در ترتیب هایی که به نوبت یک دسته عرب و یک دسته بربر آزاد می شدند ) تحویل دهند . این معامله نه تنها نشان دهنده موفقیت های نظامی مسیحیان در شرق سیسیل ، بلکه نمایانگر اختلافات شدید داخلی در بدنه ارتش اغلبی بود .

    در سال 898 یک جنگ شدید و گسترده میان عرب ها و بربرهای مسلمان درگرفت . ابوالعباس عبدالله فرزند ابراهیم دوم که پیشتر یک شورش را در افریقیه سرکوب کرده بود  در راس یک ارتش و در تابستان 900 وارد سیسیل شد . درگیری داخلی سیسیل پالرمویی ها را در برابر آگریگنتویی ها قرار داده بود . مذاکره نیروهای های افریقیه ای با مسلمانان بومی سیسیل شکست خورد . ابوالعباس به پالرمو لشکر کشید و آن را در 18 سپتامبر سال 900 گرفت . بسیاری از شورشیان به بیزانسیان در تائورمینا پناه بردند و حتی برخی از آنان به قسطنطنیه رسیدند .

    دینار اغلبی ضرب شده در سیسیل ، 879

     

    ورود ابراهیم دوم و سقوط تائورمینا

    بیزانسیان سعی کردند از شورش پیش آمده بهره ببرند و تمرکز نیرو در مسینا و رجیو را شروع کردند . یک ناوگان کمکی نیز از قسطنطنیه اعزام شد . ابوالعباس شورش را به سرعت سرکوب کرد و به مواضع بیزانسیان در تائورمینا و کاتانیا حمله برد . محاصره کاتانیا در زمستان همان سال پایان یافت و ابوالعباس به پالرمو بازگشت . در بهار سال بعد دمونا مورد حمله واقع شد . برای گیج کردن بیزانسیان ، تعدادی از سپاهیان مسلمان به خاک اصلی ایتالیا یورش بردند . رجیو در 10 جولای تصرف و به طرز وحشیانه ای غارت شد . 15 هزار نفر از ساکنان شهر به بردگی گرفته شدند و مالیات جزیه بر بقیه تحمیل شد . ابوالعباس در بازگشت به سیسیل یک ناوگان بیزانسی را شکست داد و سی کشتی به غنیمت گرفت .

    در ابتدای سال 902 امیر ابراهیم دوم با سعایت زیردستانش و مداخله خلیفه عباسی ناچار به کناره گیری از مقام امیری اغلبیان شد و جایش را به پسرش ابوالعباس داد . خود ابراهیم به سیسیل رفت تا ادامه عملیات را عهده دار شود . تائورمینا پس از محاصره ای طولانی و دریافت نکردن کمک از امپراتوری سرانجام در 1 آگوست 902 به دست ابراهیم افتاد . حملات بعدی ابراهیم به استحکامات باقی مانده بیزانسی در جزیره آن ها را ناچار کرد میان نابودی یا پرداخت باج یکی را انتخاب کنند .

    ابراهیم که خستگی ناپذیر می نمود به عمق خاک اصلی ایتالیا یورش برد . حتی شهر ناپل هم در معرض تهدید او بود . پیشروی ابراهیم با  محاصره کوسنزا متوقف شد . ابراهیم در 24 اکتبر 902 بر اثر اسهال خونی درگذشت . نوه او عملیات را متوقف کرد و به سیسیل بازگشت .


    آخرین ویرایش: شنبه 18 مهر 1394 08:33 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • چهارشنبه 15 مهر 1394 06:03 ق.ظ نظرات ()

    قسمت اول

    قسمت دوم

    قسمت سوم


    پیشروی های مسمانان و سقوط انا ،  842 تا 859

    در اواخر سال 842 یا 843 ، مسلمانان با کمک امیرنشین ناپل تواستند شهر مسینا در منهی الیه شمال شرقی جزیره را فتح کنند . در 845 دژ مودیکا نیز سقوط کرد . بیزانسیان که اکنون با خلافت عباسی در صلح بودند از ایالت شمالی خارسیانون در کاپادوکیه ( خاک آناتولی ) به سیسیل نیروی کمکی فرستادند . دو ارتش در نزدیکی بوترا با هم رو به رو شدند . ارتش بیزانسی شکست خرد کننده ای خورد و 10 هزار تن از افرادش را از کف داد . پس از این فاجعه ، موقعیت بیزانسیان به شدت تضعیف شد :  فضل بن جعفر لئونیتینی را با فریب و خدعه در 846 گرفت ،  دژ راگوسا در 848  و پس از تسلیم شدن پادگان آن در اثر قحطی و گرسنگی سقوط کرد و سپس با خاک یکسان شد . در سال های 847 و 848 تلاش بیزانسیان برای پیاده کردن نیرو در اطراف پالرمو شکست خورد و از ده کشتی به کار گرفته شده در عملیات ، هفت فروند در اثر طوفان غرق شدند .

     

    آخرین ویرایش: دوشنبه 13 مهر 1394 10:55 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 7 1 2 3 4 5 6 7
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات