منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • پنجشنبه 17 بهمن 1392 02:02 ب.ظ نظرات ()

    رضاکیانی موحد

    دروغ 13 به دروغی گفته می شود که آن قدر حقیقت نما باشد که عموم مردم آن را به راحتی باور کنند. در طی 8 سال جنگ با عراق ،و پس از آن، درباره ی حقایق جنگ دروغهایی به مردم ایران گفته شد که از فرط تکرار، خود سازندگان آنها هم این دروغ ها را باورکرده اند. امروزه این گزاره ها به صورتی نهادینه در عمق باورهای مردم ایران جای بازکرده و عام و خاص ،جاهل و عالم، دوست و دشمن، داخل نشین و خارج نشین همواره همان دروغ ها را تکرار می کنند بدون هیچ شک و شبهه ای.

    یکی از دروغ های این چنینی این جمله است که "ما در طول جنگ با دست خالی در برابر عراق جنگیدیم در حالیکه تمام دنیا از عراق پشتیبانی می کرد و هیچ کس حاضر نبود به ما سلاحی بفروشد."

    یعنی واقعا می شود در جنگی که در طول هر روز آن صدها گلوله شلیک می شود ،و با توجه به ظرفیت محدود کارخانه های سلاح سازی و مهمات سازی ایران در آن زمان، بدون هیچ کمکی از خارج ایران 8 سال جنگیده باشد؟ آیا فقط این عراق بود که متکی به حامیان خارجی خود بود؟ هیچ کشوری از ایران در طول جنگ حمایت نکرد؟

    حقیقت اما چیز دیگری است. بسیاری از سلاح های خریداری شده در زمان شاه و قطعات یدکی آنها ،هر چند از طریق واسطه، به دست ایران می رسید. دفتر خرید شرکت نفت ایران در لندن وظیفه داشت به دنبال واسطه های غربی بگردد که این گونه ملزومات را بتوانند برای ایران فراهم کنند[i]. در بسیاری از موارد کشورهای غربی ،با اینکه در جریان این خریدها قرارداشتند، چشم بر روی آن می بستند. در جریان مک فارلین هم که همه می دانیم همین سلاح های آمریکایی ،که با واسطه به دست ایران رسیدند، سبب شدند تا سپاه بتواند فاو را از دست عراق خارج کند.

    اما بحث من درباره ی مورد بالا نیست. بحث من درباره ی کشورهایی است که پس از انقلاب ایران به حمایت از ایران برخواستند. کره ی شمالی ،سوریه و لیبی مشخصا در میان این کشورها قرار می گیرند. هر 3 کشور ،به همراه چین، در طول جنگ به رشد تکنولوژی موشکی در ایران کمک کردند. در حقیقت، در دوره ی حکومت شاه ارتش ایران توجه آنچنانی به این حوزه نکرده بود و تنها نمونه ی خریداری موشک برای ارتش عبارت بودند از موشکهای پدافند هوایی و موشکهایی که توسط هواپیما شلیک می شد. در زمینه ی موشکهای زمین به زمین ارتش ایران حرفی برای گفتن نداشت و موشکهایی که در انتهای جنگ به سوی عراق شلیک شدند موشکهای اسکادی بودند که توسط این 3 کشور ،و با چراغ سبز روسها، در اختیار ایران قرارگرفته بودند. کمبود موشکهای زمین به هوا در انتهای جنگ هم سبب شد تا سپاه پاسداران به خرید موشکهای سام-2 ساخت چین روی بیاورد و این گونه بود که پای چینی ها هم به این معادله بازشد. جالب است که بدانیم اولین سقوط میگ-25 توسط یکی از همین سام-2 ها و در اطراف پالایشگاه اصفهان صورت گرفت.

    با کمی جستجو می توان دریافت که ،برخلاف باور عامه، ایران چندان هم در برابر عراق دست تنها نبوده و با دست خالی نجنگیده است. در میان کشورهایی که در زمان جنگ به فروش جنگ افزار و مهمات به ایران پرداختند می توان به کشورهای ایتالیا، لهستان، رومانی، کره جنوبی، ویتنام و پاکستان اشاره کرد. اما برای اینکه مستندتر حرف زده باشم به گوشه ای از کتاب روند پایان جنگ ،که توسط سپاه پاسداران منتشر شده است، اشاره ای می کنم:

    علاوه بر این، در همین ایام لیبیایی ها که موشکهای ایران را علیه هواپیماهای عراقی شلیک می کردند از شلیک موشک امتناع کردند و به نظر می رسید این اقدام با روسها هماهنگ شده بود. (در پاورقی اضافه می کند): بنا بر توضیح آقای حسین دهقان ،جانشین وزیر دفاع، به دلیل پیش بینی قبلی، آمادگی لازم ایجاد شده بود و لذا پس از امتناع لیبیایی ها از شلیک و اخلال در سیستم موشک، دو روز بعد اولین موشک آماده ی شلیک شد.[ii]

    معمر قزافی از همان ابتدای جنگ ایران-عراق در کنار ایران قرارگرفت. او با ارسال تلگرافی به سایر اعضای اتحادیه ی کشورهای عربی بیان کرد: وظیفه ی اسلامی حکم می کند در این جهاد با ملت مسلمان ایران متحد شویم. نه آن که به نیابت از آمریکا با آنها بجنگیم.[iii]

    بر طبق سند بالا نه تنها لیبی به صورت سیاسی و لجستیکی از ایران در برابر عراق پشتیبانی می کرده، بلکه مستشاران و  خدمه ی کافی برای راه اندازی سیستمهای موشکی ایران را هم فراهم کرده است. آیا با این وجود بازهم می توان گفت که ایران یک تنه به جنگ تمامی دنیا رفته است؟

    پی نوشت: به اینجا و اینجا هم می توانید نگاهی بیاندازید.



    [i] بریتانیا این دفتر را پس از آنکه یکی از نفتکشهای کویتی که پرچم این کشور را داشتند مورد حمله ای ایران قرارگرفت (1366) بست.

    [ii] روند پایان جنگ؛ محمد درودیان؛ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ؛ 1390 ؛صفحه 259

    [iii] طولانی ترین جنگ؛ دیلیپ هیرو، نشر مرز و بوم، 1390

    آخرین ویرایش: یکشنبه 10 فروردین 1393 08:27 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 26 اردیبهشت 1390 04:58 ب.ظ نظرات ()


    اسكادهای وحشت آفرین

     


    مدل اصلی موشك زمین به زمین اسكاد-آ بر اساس موشكهای وی-2 آلمانی ساخته شد و به عنوان سلاحی ساده توسعه یافت تا در برابر اهدافی بزرگ مانند مناطق تجمع نیروها، انبارها و فرودگاه ها بكاررود. ترجیح داده می شد كه از كلاهك های هسته ای بر روی این موشك استفاده شود چرا كه دقت هدف گیری آن بسیار كم بود. به هرحال، در طی جنگ ایران-عراق و چند درگیری پس از آن اسكادها به ابزاری تبلیغاتی و سلاحی برای ایجاد دهشت مبدل شدند.

    به ویژه در طی عملیات آزاد سازی كویت در سال 1991، عراق بارها خاك اسرائیل و عربستان سعودی را با موشكهای الحسین خود مورد اصابت قرارداد. الحسین گونه ای از اسكاد بود كه برد آن را افزایش داده بودند و عراق تهدید می كرد كه اتحاد نیروهای دوست آمریكا را  توسط آن درهم خواهد شكست. آمریكایی ها در آن زمان نتوانستند راهی مناسب برای متوقف كردن فعالیتهای دو تیپ عراقی كه این موشكها را به سمت اسرائیل شلیك می كردند بیابند. درعوض سعی كردند تا اسرائیل را از پاسخ به حملات عراق بازدارند، چرا كه ممكن بود اعراب به طرفداری از صدام برخیزند و در این آشوب، عملیات آزادسازی كویت  به آسانی تبدیل به یك منازعه اعراب-اسرائیل شود.

    ایرانی ها از تجربیات خود و همچین تجربه حمله موشكی عراق به عربستان و اسرائیل درس آموختند. در ابتدای دهه 90 -همراه با همسایه های زیادی كه شروع به مسلح كردن خود با موشك كرده بودند- ایران پروژه توسه موشكهای بومی خود را به راه انداختند تا بتوانند موشك بالستیك میان بردی تولید كنند.

    نتیجه این پروژه، تولید شهاب-3 بود. شهاب-3 موشكی با سوخت مایع و برد متوسط است و در میان موشكهای بالستیك ایران بیشترین برد را داراست. این موشك از دل همكاری موشكی مشترك ایران و كره شمالی در زمینه تحقیقات و توسعه موشكهای بالستیك -در دهه80- بیرون آمد. در آن زمان توسعه پروژه نودونگ بر اساس توسعه موشكهای اسكاد انجام می گرفت.


    آخرین ویرایش: شنبه 18 اسفند 1397 07:46 ب.ظ
    ارسال دیدگاه