منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • سه شنبه 17 مرداد 1396 06:45 ق.ظ نظرات ()

    مترجم: رضا کیانی موحد

    در طی جنگ جهانی دوم نیروی هوایی سلطنتی برای منحرف کردن جنگنده های شبانه ی لوفت وافه طرح جدیدی با نام عملیات کرونا ارائه کرد. بر اساس این طرح قرار شد تا از کسانی که زبان آلمانی را بدون اشکال صحبت می کردند خودشان را جای اپراتورهای رادار دفاع هوایی آلمان جا بزنند. اگر حیله ی بریتانیایی ها می گرفت آنها می توانستند جنگنده های شبانه ی آلمانی را بازگردند یا به جایی بفرستند تا بمب افکنهای خودشان بتوانند به راحتی اهدافشان را بمباران کنند. افرادی که قرار بود نقش نازیها را بازی کنند عمدتا از یهودیها و آلمانهایی بودند که به انگلستان فرار کرده بودند.

    این عملیات اولین بار در شب 22-23 اکتبر 1943 برای بمباران مناطق صنعتی کاسل اجرا شد که در نتیجه 90% شهر تخریب، 10 هزار نفر کشته و 150 هزار نفر آواره شدند.

    وقتی لوفت وافه به حیله ی بریتانیایی ها پی برد سعی کردند با جایگزین کردن اپراتورهای زن به جای مرد نقشه ی دشمن را خنثی کنند. بریتانیا هم سعی کرد تا از زنانی که زبان آلمانی می دانستند در این نقش استفاده کند.

    منبع

    https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Corona

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 12 مرداد 1396 10:47 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 9 تیر 1396 07:35 ب.ظ نظرات ()



    جنگ جهانی اول که به پایان رسید آموزه های زرهی وقت 2 نوع تانک را تعریف کرده بود: تانکهای پیاده نظام و تانکهای سواره نظام. تانکهای سواره نظام وظیفه داشتند در ساعات اول حمله با سرعت حرکت کرده و خطوط دفاعی دشمن را بشکافند و مواضع دفاعی حریف را دور بزنند. تانکهای پیاده نظام هم وظیفه داشتند تا به همراه پیاده نظام از رخنه های ایجاد شده بهره گیری کرده و هنگامی که پیاده نظام مشغول پاکسازی خطوط دشمن می باشد از پیاده نظام خودی حمایت کند.

    در فاصله ی بین دو جنگ تانکهای سبکی وارد معرکه شدند که می توان آنها را تانکچه یا شبه تانک نامید. تانکچه ها خودروهای زرهی سبکی بودند که زره و سلاح اندکی داشتند و اغلب با 2 یا 3 نفر خدمه بکارگرفته می شدند. اولین بار بریتانیایی ها بودند که این ادوات زرهی را بکارگرفتند و بلافاصله تب ساخت آنها به ارتشهای ژاپن و ایتالیا سرایت کرد. از همین رو زمانی که ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد بیشتر تانکهای ارتش ایتالیا را تانکچه های سبک وزنی تشکیل می دادند که در طی نبردهای شمال آفریقا ثابت شد در یک نبرد واقعی کارآیی ندارند و حداکثر به درد عملیات شناسایی می خورند.

    تجربه ی تلخ ایتالیایی ها سبب شد تا آنها به ساخت تانکهای سنگین تر روی بیاورند اما این چرخش بسیار کند صورت گرفت و این تانکها وقتی وارد خدمت شدند که ایتالیا عملا جنگ را باخته بود. موفق ترین تجربه ی آنها ساخت تانک پی.40 بود که با وزن 26 تن سنگین تر تانک ساخته شده توسط ایتالیایی ها محسوب می شد. البته این تانک در برابر تایگر 57 تنی آلمانها و جوزف استالین 44 تنی روسها حرفی برای گفتن نداشت اما عملا بهترین تانکی بود که ایتالیایی ها ساختند و شاید با کمی شانس می توانست در برابر ماتیلدا، تی-34 و یا شرمن عرض اندام کند. ایتالیایی ها آن را در رده ی تانکهای سنگین قرار می دانند اما در عمل پی.40 چیزی بیش از یک تانک متوسط نبود.

    طراحی پی.40 در سال 1940 آغاز شد ولی ساخت اولین نمونه ی آزمایشی تا سال 1942 به طول انجامید. زمانی که طراحی پی.40 آغاز شد هیچ موتور بنزینی و یا دیزلی مناسبی برای آن در ایتالیا یافت نمی شد. بریتانیایی ها و آمریکایی ها در چنین مواردی به سادگی از موتورهای هواپیما استفاده می کردند اما شرکت آنسالدو از این راه حل استقبال نکردند. در نتیجه قرار شد یک موتور جدید برای پی.40 ساخته بشود که طراحی آن مدتها طول کشید اما توان کافی برای حرکت دادن پی.40 را داشت.

    سلاح اصلی پی.40 یک قبضه توپ 75 میلیمتری 75/43 بود. بدنه ی آن شبیه تانکهای سنتی ایتالیا ،مانند ام.11/19، بود که بزرگتر و سنگینتر شده باشد. پس از اولین رویارویی با تی-34 های روسی در جبهه ی شرقی زره و توپ اصلی آن تقویت شدند. توپ جدید پی.40 با سرعت دهانه ی 700متر/ثانیه مشابه توپهای معمول آن زمان بود اما از توپ 75 میلیمتری نصب شده بر روی پانتر ضعیفتر عمل می کرد. توپ اصلی دارای 65 گلوله و مسلسل تانک دارای 600 گلوله بودند.

    زره اصلی پی.40 با ضخامت 60 میلیمتر اگرچه زره مایل بود اما برخلاف طرح های آن زمان ،که از جوشکاری استفاده می کردند، از پرچ استفاده کرده بود. بر اساس استانداردهای ایتالیایی ها این زره برای حفاظت خدمه کافی بود اما آشکار بود که نمی تواند در برابر توپهای ضدتانک جدید متفقین،که می توانستند از 100 میلمیتر فولاد عبورکنند، مقاومت کند. سیستم تعلیق پی.40 مشابه تانکهای قبلی ایتالیایی بود که اگرچه قابل اعتماد بودند اما در بیرون از جاده سرعت کمتری نسبت به تی.34 داشت. روسها در ساخت تی.34 از سیستم تعلیق آمریکایی کریستی استفاده کرده بودند.

    پس از پایان طراحی تعداد 1200 دستگاه تانک پی.40 سفارش داده شد اما زمانی که ایتالیا در سال 1943 تسلیم شد تعداد اندکی از آنها تحویل داده شده بود. با تسلیم شدن ایتالیا هیتلر شمال ایتالیا را اشغال کرد و موسیلینی را به عنوان دست نشانده ی خود در آنجا به حکومت رساند. کارخانجات نظامی ایتالیا ،که بیشتر آنها در شمال این کشور قرار داشتند، به تولید خود تحت کنترل آلمانها ادامه دادند . کارخانه ی آنسالدو تا انتهای جنگ در حدود 100 دستگاه پی. 40 ساخت که البته بسیاری از آنها به خاطر نداشتن موتور غیرقابل استفاده بودند و در نهایت آلمانها آنها را به عنوان توپخانه ی ثابت بکار بردند.

    هیلتر در حال بازدید از یک دستگاه پی.40 در سال 1943 در پشت تصویر یک ماکت چوبی از یادپانتر دیده می شود.

     

    پی.40

    مشخصات

    سال ساخت

    1943-1944

    تعداد

    103 دستگاه

    خدمه

    فرمانده/ توپچی، بارگذار،بیسیم چی، راننده

    طول

    5.8 متر

    عرض

    2.8 متر

    ارتفاع

    2.5 متر

    وزن

    26 تن

    پیشرانه

    یک دستگاه موتور 12 سیلندر دیزل با توان 330 اسب بخار

    سرعت

    40 کیلومتر/ساعت (درجاده)

    25کیلومتر/ساعت(بیرون از جاده)

    برد

    280 کیلومتر

    سلاح اصلی

    یک قبضه توپ 75میلمیتری

    یک قبضه مسلسل کالیبر 8میلیمتری برتا

    حفاظت

    برجک:50 میلیمتر در جلو

    40 میلیمتر در پشت و پهلو

    20 میلیمتر در بالا

    بدنه: 50 میلیمتر در جلو

    40 میلیمتر در پشت و پهلو

    14 میلیمتر در بالا

     رضا کیانی موحد

    آخرین ویرایش: جمعه 9 تیر 1396 06:37 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 30 خرداد 1396 06:40 ق.ظ نظرات ()



    جیرو هُریکُشی در سال 1903 و در شهری در استان گوما به دنیا آمد. او پی از فارغ التحصیل شدن از دبیرستان به دانشگاه توکیو رفت و در آزمایشگاه هوانوردی تازه تأسیس آنجا مشغول به تحصیل شد. هُریکُشی پس از پایان تحصیل به شرکت میتسوبیشی پیوست و به کارخانه ی هواپیماسازی این شرکت در ناگویا فرستاده شد. اولین کاری که به وی محول شد طراحی هواپیمای میستوبیشی 1ام.اف-10 در سال 1933 بود. این هواپیما سفارش نیروی دریایی سلطنتی ژاپن برای یک جنگنده ی ناونشین بود اما هر دو نمونه ی آزمایشی آن در طی پروازهای اولیه سقوط کردند و طرح آن به کلی کنار گذاشته شد. 1ام.اف-10 با وجود شکست خوردن در زمان خود یک طرح انقلابی برای صنایع هواپیماسازی ژاپن بود. این هواپیما اولین جنگنده ی یک باله ی ژاپن بود که بالهایش در زیر بدنه نصب شده بود. بدنه ی آن تمام فلزی بود و بالهایش اسکلت آلومینیومی داشتند که با پارچه پوشیده می شدند.

    1ام.اف-10

    جیرو هُریکُشی به همراه کارکنان میستوبیشی در سال 1937

    به هرحال درسهایی که جیرو از این کار عملی فراگرفت سبب شد تا بتواند هواپیمای موفق آ-5.ام را طراحی کند. این هواپیما در سال 1936 به تولید انبوه رسید و غربیها آن را با نام مستعار کلود می شناختند. کلود افتخار این را داشت که اولین هواپیمای ناونشین تک باله در تاریخ هوانوردی باشد. اولین پرواز آزمایشی آن در سال 1935 انجام شد و تولید آن یک سال بعد آغاز شد و تعداد 1094 فروند از آنها ساخته شد. جیرو بسیاری از نکاتی را که در طرح 1ام.اف-10 بکارگرفته بود در کلود اجرا کرد از جمله بدنه ی تمام فلزی، بالهای نصب شده در زیر بدنه و ارابه های فرود ثابت. با درگیر شدن بیشتر ژاپن در جنگ با چین، کلودهای نیروی دریایی به چین اعزام شدند و در جنگ هوایی با پی-26های چینی اولین جنگ هوایی تاریخ بین هواپیماهای تک باله با بدنه ی تمام فلزی را رقم زدند.  بزرگترین نقطه ضعف کلود مسلسلهای ضعیفش بودند. تنها سلاح های این جنگنده دو قبضه مسلسل 7.7 میلیمتری نصب شده بر روی دماغه ی هواپیما بودند. هرچند که  کلود تا انتهای جنگ جهانی دوم در خدمت نیروی دریایی ژاپن ماند اما آخرین نبرد هوایی آنها در طی نبرد دریایی کورال سی اتفاق افتاد. ژاپنی ها در ماه های انتهایی جنگ تعدادی از آنها را برای عملیات کامیکازه بکارگرفتند.

    کلود

    2 سال بعد از موفقیت خیره کننده ی جیرو ،به عنوان طراح هواپیماهای جنگی، از وی و تیمش درخواست شد تا نمونه ی 12 را بسازند. نمونه ی 12 جنگنده ی جدیدی برای نیروی دریایی سلطنتی بود و قرار بود تا آنهم مانند کلود یک جنگنده ی ناونشین باشد. نیروی دریایی ،بر اساس تجربیاتش در جنگ با چین، درخواست کرد تا سرعت هواپیما به 600 کیلومتر بر ساعت و نرخ صعود آن به 3000 متر در عرض 3.5 دقیقه برسد. نمونه ی 12 باید به مخازن ذخیره ی سوخت اضافی مجهز می شد و می توانست با سرعت اقتصادی بین 6 تا 8 ساعت پرواز کند. 2 قبضه توپ 20 میلیمتری به سلاح های آن اضافه شدند و قرار شد تا جنگنده ی جدید علاوه بر داشتن بیسیم به یک سیستم ناوبری رادیویی هم برای پروازهای بلند مجهز شود. شرکت رقیب میتسوبیشی ،هواپیماسازی ناکاجیما، به سرعت خود را از رقابت کنارکشید چرا که ساخت چنین جنگنده ای را غیرممکن می دانست اما جیروهُریکُشی فکر می کرد که با سبک کردن هواپیما می تواند به مشخصات درخواست شده دست پیداکند. جیرو به سراغ یک آلیاژ جدید آلومینیوم به نام دورالومین رفت و با اضافه کردن یک لایه ی ضدخوردگی آن را در بدنه بکارگرفت. هیچ زرهی برای خلبان یا دیگر قسمتهای حساس درنظر گرفته نشد و از مخازن سوخت ضدنشتی ،که در جنگنده های آن زمان مرسوم بود، صرف نظر شد. جیرو اینبار از چرخ های جمع شونده و کابین سرپوشیده برای نمونه ی 12 استفاده کرد و این دو خصوصیت اساسی ترین تفاوت های نمونه ی 12 با کلود بودند.

    آخرین ویرایش: یکشنبه 28 خرداد 1396 12:31 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 7 خرداد 1396 07:20 ب.ظ نظرات ()



    Rogozarski IK-3.jpg

    آی.کا-3

    اگرچه در زمانی که جنگ جهانی دوم آغاز شد یوگوسلاوی صنایع هوایی گسترده ای نداشت اما توانست هواپیمای جنگنده ای بسازد که می توانست به راحتی با مستراشمیت-109 یا هاریکن قابل مقایسه باشد. توسعه ی هواپیمای جنگنده ی آی.کا-3 در سال 1936 به منظور جایگزینی جنگنده ی آی.کا-2 آغاز شد. برای بهبود کیفیت کار یک بدنه ی ساخته شده برای آزمایش در تونل باد به فرانسه فرستاده شد. طراحی بدنه توسط روگوزارسکی در بلگراد انجام شد. اولین نمونه ی هواپیما در سال 1938 کامل شد و اولین پرواز آزمایشی آن در روز 14 آوریل همان سال صورت گرفت. بر روی جنگنده ی آی.کا-3 یک دستگاه موتور 12 سیلندر هیسپانو-سویزا 12وای-29 نصب شد که می توانست در زمان برخاستن 890 اسب بخار و در ارتفاع 11هزارپایی 920 اسب بخار توان تولید کند. سلاح های آی.کا-3 عبارت بودند از 1 قبضه توپ 20 میلیمتری هیسپانو-سویزا اچ.اس-404 ،که تحت لیسانس اورلیکن ساخته می شد، و 2 قبضه مسلسل 7.92 میلیمتری برونینگ. بدنه ی هواپیما از فولاد، چوب و پارچه تشکیل شده بود و چرخهای هواپیما جمع شونده بودند.

    پس از آزمایشهای اولیه، نمونه ی ساخته شده برای آزمایشها بیشتر به هنگ ششم شکاری فرستاده شد. در روز 19 ژانویه بال راست هواپیما در طی یک پرواز با سرعت بالا و ارتفاع پایین شکست. علت سانحه شکسته شدن تیر اصلی بال در نزدیک جایگاه چرخها تشخیص داده شد که به خاطر چند فرود سخت ایجاد شده بود. آزمایشهای بیشتر نیروی هوایی سلطنتی یوگوسلاوی در برابر هاریکن و مستراشمیت بی.اف-109 نشان دادند که این هواپیما در همه ی موارد از هاریکن سرتر است و در مقایسه با بی.اف-109 مانور بهتر ولی سرعت و نرخ صعود کمتری دارد. اولین هواپیما در تابستان 1940 به یک اسکادران آزمایشی تحویل داده شد. خلبانان آی.کا-3 آن را دوست داشتند و بهتر از بی.اف-109 و هاریکن می دانستند. در ضمن تعمیرات آن نیز نسبت به رقبایش راحت تر بود. قرار شد که علاوه بر سفارش های خود یوگوسلاوی آی.کا-3 در ترکیه تحت لیسانس ساخته بشود که حمله ی آلمان در روز 6 آوریل 1941 پرونده ی ساخت این جنگنده را بست. تا زمان حمله ی آلمان 12 فروند جنگنده آی.کا-3 ساخته شده بود که یکی از آنها قبل از جنگ سقوط کرده بود و تنها 6 فروند از آنها عملیاتی بودند. وظیفه ی آنها دفاع از پایتخت یوگوسلاوی بود. منابع مختلف تعداد 4 یا 11 فروند شکار را به آنها نسبت می دهند.

    a colour photograph of an aircraft in Yugoslav markings in a museum

    آی.کا-49اس که پس ازجنگ بر اساس طرح موفق آی.کا-3 ساخته شد

     

    آی.کا-3

    مشخصات

    خدمه

    1 نفر

    طول

    8متر

    عرض بال

    10.33  متر

    ارتفاع

    3.23  متر

    سطح بال

    16.6متر مربع

    وزن خالی

    1,874  تن

    حداکثر وزن

    2,405  تن

    پیشرانه

    یک دستگاه موتور 12 سیلندر به  توان 920 اسب بخار

    یک ملخ 3 پره با گام متغیر

    سرعت

    527 کیلومتر/ساعت

    سقف پرواز

    12000 متر

    برد

    785 کیلومتر

    سلاح

    1 قبضه توپ 20 میلیمتری

    2 قبضه مسلسل 7.92 میلیمتری

     ترجمه و تلخیص:رضا کیانی موحد

    منتشر شده در ماهنامه جنگ افزار

    آخرین ویرایش: یکشنبه 7 خرداد 1396 07:24 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 8 اردیبهشت 1396 09:01 ق.ظ نظرات ()
    [http://www.aparat.com/v/ABUwH]
    آخرین ویرایش: جمعه 8 اردیبهشت 1396 10:40 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • شنبه 2 اردیبهشت 1396 09:59 ق.ظ نظرات ()


    96siki-kankou.jpg

    جین


    قسمت ششم و آخر سلسله مقالات هواپیماهای دوباله در جنگ جهانی دوم را اختصاص می دهیم به هواپیمای اژدرافکن یوکوسوکا بی-4وای ، ملقب به جین. هواپیمای ناونشینی بود که آخرین هواپیمای دوباله ی نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیز به حساب می آید. البته این 6 هواپیما تنها هواپیماهای دوباله ای نبودند که در طول این جنگ بکارگرفته شدند. هر کشوری که در جنگ بود تعداد زیادی هواپیمای دوباله داشت که از آنها استفاده می کرد اما معروف ترین و مهمترین هواپیماهای دوباله ی جنگ جهانی دوم هواپیماهایی بودند که خدمت خوانندگان عزیز جنگ افزار معرفی شدند.

     

    طراحی

    در سال 1932 نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیاز به یک هواپیمای هجومی ناونشین را به  مناقصه گذاشت. شرکتهای هواپیماسازی آچی، میتسوبیشی، ناکاجیما هر کدام نمونه ای برای شرکت در این رقابت ساختند اما هیچ کدام از این هواپیماها نتوانستند مقامات نیروی دریایی را راضی کنند. در سال 1934 رقابت جدیدی برگذار شد تا هواپیمای بهتری برای جایگزینی یوکوسوکا بی-3وای طراحی شود.

    هواپیمای جین توسط سانائه کاواساکی طراحی شد. نیروی دریایی به دنبال یک هواپیمای دوباله ی موقتی می گشت که توانایی های هواپیمای اژدرافکن یک بالیه ی میتسوبیشی آ-5 ام را داشته باشد. نتیجه هواپیمای دوباله ای با چرخهای ثابت و اسکلت تمام فلزی با پوشش فلز یا پارچه بود. این هواپیما بعدتر بی-4وای1 نام گرفت و متفقین نام مستعار جین را بر آن نهادند. برای توسعه ی سریعتر کار، بالهای هواپیمای کاوانیشی ئی-7کا بر روی جین نصب شدند. جین اولین هواپیمای هجومی نیروی دریایی بود که از موتور خنک شونده با هوا استفاده می کرد. موتور رادیال ناکاجیما ،که بر روی آن نصب شد، عملکرد بهتری نسبت به رقبا داشت.

    آخرین ویرایش: دوشنبه 28 فروردین 1396 09:47 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 28 ... 2 3 4 5 6 7 8 ...
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic