منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • جمعه 28 خرداد 1395 03:06 ق.ظ نظرات ()



    نتیجه تصویری برای ‪PZL.37‬‏

    ماکت ساخته شده از پی.زی.ال-37 در اندازه ی اصلی

    شکست سریع و برق آسای ارتش لهستان در برابر تهاجم هیتلر این باور غلط را در بسیاری تقویت کرده که در آن دوران لهستان یک کشور عقب مانده بوده و ارتش قدرتمندی نداشته است. هرچند که شاید ارتش لهستان در برابر تاکتیکهای پیشرفته ی آلمانها حرفی برای گفتن نداشته اما این کشور در زمان خود دارای صنایع نظامی پیشرفته ای بوده است. از میان تولیدات نظامی لهستانی ها نگاهی می اندازیم به بمب افکن پی.زی.ال-37 که در زمان خود یک سلاح کارآمد به حساب می آمده است.

    توسعه

    پی.زی.ال-37 در میانه ی دهه ی 30 و در کارخانه ی پی.زی.ال توسط جرزی دابروسکی طراحی شد. اولین نمونه از این هواگرد دارای یک سکان عمودی بود و در 13 دسامبر 1936 پرواز کرد. نمونه ی دوم دارای دو سکان عمودی شد و پس از چند اصلاح دیگر برای ساخت آن موافقت شد. 10 هواپیمای اول در سال 1938 ساخته شده و پی.زی.ال-37 آ نام گرفتند. این نمونه دارای یک سکان عمودی بود. 19 هواگرد بعدی پ.زی.ال-37 آبیس نام گرفتند و 2 سکان عمودی داشتند. همه ی این هواپیماها از موتورهای رادیال پگاسوس ،که در لهستان و تحت لیسانس ساخته می شدند، بهره می گرفتند.

    نمونه ی اصلی این بمب افکن پی.زی.ال-37 بی نام گرفت و دارای 2 سکان عمودی و یک موتور پگاسوس قوی تر بود. ساخت آن در سال 1938 آغازشد. در طی این دوره 2 نمونه ی آزمایشی و 6 بمب افکن پی.زی.ال به دلیل نقص فنی سقوط کردند. پس از اصلاحاتی در بدنه پی.زی.ال-37 بی به یک هواپیمای مطمئن تبدیل شد. زمانی که هیتلر به لهستان حمله کرد این کشور دارای 92 فروند بمب افکن پی.زی.ال بود و 31 فروند دیگر نیز در دست ساخت بودند.

    قبل از آغاز شدن جنگ پی.زی.ال-37 بی یکی از پیشرفته ترین بمب افکنهای زمان خود بود. این بمب افکن می توانست به نسبت رقبایش ،مثلا بمب افکن ولینگتون، بمبهای بیشتری حمل کند. این بمب افکن از بمب افکنهای مشابه خود کوچکتر بود، سرعت بیشتری نسبت به آنها داشت و هدایت آن ساده تر بود. ارابه های فرود آن  اجازه ی نشست و برخاست از فرودگاه های ناآماده را به آن می دادند. مانند دیگر بمب افکنهای آن زمان سلاح دفاعی پی.زی.ال-37 عبارت بود از 3 قبضه مسلسل که البته برای دفاع از آن در برابر جنگنده های دشمن ضعیف بودند.

    نمایش این بمب افکن در نمایشگاه بلگراد و پاریس در سال 1938 بازار صادراتی خوبی برایش فراهم کرد. لهستانی ها نمونه ی صادراتی آن را با یک موتور قوی تر ارائه کردند که می توانست به سرعت 460 کیلومتر در ساعت برسد. یوگوسلاوی 20 فروند و بلغارستان 12 فروند از آن را سفارش دادند. رومانی 30 فروند خرید و قرار شد تا 10 فروند را تحت لیسانس تولید کند. ترکیه نیز قرار شد تا 25 فروند را تحت لیسانس تولیدکند و 12 فروند هم به یونان فروخته شد. اسپانیا امتیاز تولید 20 تا 50 فروند پی.زی.ال را در داخل کشور به دست آورد اما یکسال بعد قراردادش را لغو کرد. کشورهای دانمارک، استونی، فنلاند و ایران نیز برای خرید این بمب افکن پاپیش گذاشتند. آغاز جنگ جهانی دوم جلوی تولید این هواپیماها را گرفت. در این زمان شرکت پی.ال.زی بمب افکن بزرگتر و سریعتری به نام پی.ال.زی-48 را در دست ساخت داشت.

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 26 خرداد 1395 09:43 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 20 اسفند 1394 05:36 ق.ظ نظرات ()

    Anton Flettner 01.jpg

    فلتنر

    گرد آوری و تحقیق: رضا کیانی موحد

    قبلا به تلاشهای فوکه و همکارش آخلیس درباره ی ساخت انواع اتوژایرو و هلیکوپتر در زمان حکومت نازی ها در آلمان اشاره کردیم. هر چند که فوکه-آخلیس موفقیتهای بزرگی در این حوزه به دست آورد اما تنها کمپانی آلمان نبود که بر روی هلیکوپترها تحقیق می کرد. شرکت هواپیماسازی فلتنر نیز در ابتدای دهه ی 30 به ساخت اتوژایروها روی آورد.

    آنتون فلتنر در سال 1932 هلیکوپتری را به پرواز در آورد که بر روی هر پره ی آن یک موتور کوچک نصب شده بود. این ترتیب سبب می شد تا پره های این هلیکوپتر گشتاوری نداشته باشند و نیاز به ملخ دوم برای رفع این گشتاور رفع شود. این هلیکوپتر پس از پرواز موفقش توسط سازنده اوراق شد.

     قدم بعدی فلتنر، یک گام عملی تر بود. فلتنر اتوژایروی دو نفره ای با نام اف.ال-184 ساخت. اف.ال-184 ،برخلاف هماوردهایش، کابینی سرپوشیده داشت. پیشرانه ی آن یک دستگاه موتور ساخت زیمنس به توان 140 اسب بخار بود و یک ملخ دو پره ی چوبی را به حرکت درمی آورد. برنامه ی پرواز آزمایشی این اتوژایرو برای سال 1936 ریخته شده بود که با آتش گرفتن آن در اثر یک حادثه کل برنامه لغو شد.


    نتیجه تصویری برای ‪Flettner Fl 184‬‏

    اف.ال-184

     
    آخرین ویرایش: یکشنبه 23 اسفند 1394 10:02 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 16 اسفند 1394 08:48 ق.ظ نظرات ()
    قسمت اول
    قسمت دوم

    قسمت سوم

    بمب افکن جت غیرقابل رهگیری

    Arado-234-nazi-jet-bomber-600x300

    نازیها برای تخریب بریتانیا تنها به توسعه ی موشک و ابرتوپ نپرداختند. لوفت وافه در روزهای آخر جنگ شروع کرد تا بمب افکنهای جتش را به سمت جزیره بفرستد و حقیقت این است که نیروی هوایی سلطنتی برای درگیر شدن با آنها سرعت کافی را نداشت.

    هواپیمایی که اینچنین بریتانیا را به دردسر انداخت جت بمب افکن آرادو-234 یا اولین جت بمب افکن عملیاتی تاریخ بود. این

    هواپیمای ترسناک در سال 1944 توسط هواپیماسازی آرادو ،اما در تعدادی اندک، ساخته شد. لوفت وافه آن را بیشتر برای پروازهای شناسایی استفاده می کرد و تنها چند باری عملا آن را در نقش بمب افکن بکار برد. به هرحال، آرادو-234 در آن زمان برای بریتانیا غیرقابل دسترس بود و ثابت کرد که چقدر می تواند خطرناک باشد.

    در حقیقت آرادو-234 آخرین هواپیمای آلمانی بود که بر فراز جزیره انگلستان به پرواز درآمد. اگر نازی ها منابع بیشتری برای ساخت آن دراختیار داشتند هیچ کس نمی توانست در برابر آنها بایستد.

    مترجم: رضا کیانی موحد

    منبع:

    https://www.warhistoryonline.com/war-articles/10-most-chilling-nazi-super-weapons-that-hitler-could-have-used-to-win-ww2.html

    آخرین ویرایش: جمعه 14 اسفند 1394 08:59 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 17 دی 1394 05:37 ب.ظ نظرات ()
    سلاح دهم: رهگیرهایی که می توانستند نیروی هوایی متفقین را از صحنه ی آسمان پاک کنند



    focke-wulf-super-lorin-nazi-superplane-interceptor-600x300

    در اوایل سال 1945 نازیها با مواجه شدن با جنگنده های جت متفقین تصمیم گرفتند تا جتهای پیشرفته تری را توسعه بدهند. آنها امیدوار بودند که نسل جدید جتهایشان بتوانند برتری ابتدای جنگ را در هوا به لوفت وافه بازگردانند.

    آنها دو رهگیر پیشرفته را در صنایع هواپیماسازی فوکه ولف طراحی کردند. اولین رهگیر سوپرلورین نام داشت(تصویر بالا) و دومی تی.آ-283. زمانی که این کارخانه در سال 1945 به دست سربازان بریتانیایی افتاد مهندسان آلمانی ماکتهایی از این جنگنده ها ساخته بودند.

    FW TA-238 pic1.JPG

    تی.آ-283

    همزمان مهندسین کارخانه هنشل داشتند بر روی جت پیشرفته ی اچ.اس-132 کار می کردند. در این طرح موتور جت بر بالای بدنه نصب شده بود و قرار بود که این هواپیما ترکیب مرگباری از از یک جنگنده و بمب افکن شیرجه رو باشد. این بار یک نمونه ی تقریبا کامل از این جت جنگنده به دست سربازان روسی افتاد و نمونه های دوم و سوم هم تقریبا در حال تکمیل شدند بودند.

    Henschel Hs 132 wiki.jpg

    اچ.اس-132


    اگر نازیها این جتهای چالاک و سریع را در تعداد زیادی می ساختند نیروی هوایی سلطنتی و هوانیروز آمریکا شانسی در آسمان نداشتند. دور از تصور نیست که این جتها با کند کردن پیشرفت متفقین می توانستند برای هیتلر آنقدر زمان بخرند که بتواند سلاح های جدیدتری را وارد معرکه کند.


    قسمت دوم

    مترجم: رضا کیانی موحد
    منبع:
    https://www.warhistoryonline.com/war-articles/10-most-chilling-nazi-super-weapons-that-hitler-could-have-used-to-win-ww2.html

    آخرین ویرایش: جمعه 23 بهمن 1394 01:55 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 10 اردیبهشت 1394 12:09 ب.ظ نظرات ()


    رضا کیانی موحد

    ژنرال جوزف کامهوبر (1896-1986) اولین فرمانده ی جنگنده های شبانه ی لوفت وافه در طی جنگ جهانی دوم بود و توانست اولین سیستم دفاع شبانه ی موثر را برای آلمان سازمان دهد.

    Bundesarchiv Bild 146-1985-017-36, Josef Kammhuber.jpg

    ژنرال کامهوبر

    کامهوبر در توبلینگ باواریا در خانواده ای مزرعه دار به دنیا آمد. در زمان جنگ جهانی اول او 18 سال داشت و به گردان مهندسی باوریا پیوست. جوزف در نبرد وردن (1916) شرکت داشت و یک سال بعد به درجه ی ستوان دومی رسید. پس از شکست آلمان و با امضای پیمان ورسای قرار شد تا این کشور تنها یک ارتش کوچک کوچک و محدود داشته باشد و جوزف جوان این شانس را داشت که در این ارتش کوچک باقی ماند. کامهوبر در سال 1925 به درجه ی ستوان یکمی رسید. در سال 1929 کامهوبر را برای فراگیری فن خلبانی انتخاب کردند. او به درجه ی سروانی رسید و برای آموزش بیشتر در سالهای 1930 تا 1931 به صورت مخفی به روسیه ی شوروی فرستاده شد. پس از بازگشت از روسیه کامهوبر به ستاد ژنرال والتر ویور ،که در حال سازماندهی مرکز بمب افکنهای استراتژیک بود، پیوست. طرح  ویور در سال 1938 با مرگ او کنار گذاشته شد. در سال 1938 کامهوبر به درجه ی سرهنگی رسید.

    پس از اینکه آشکار شد که نیروی هوایی سلطنتی در حال اجرای یک برنامه ی بازسازی گسترده است هیتلر تصمیم گرفت تا لوفت وافه را برای رویارویی با آن آماده کند و یک برنامه ی 60 میلیارد مارکی را طرح ریزی کرد. کارخانجات هواپیماسازی آلمان در آن زمان به خاطر ساختار خود و کمبود مواد اولیه قادر به اجرای این طرح نبودند. ستاد کل برنامه ی کوچکتری که قابل اجرا باشد را طرح ریزی کرد. میلچ ملاقاتی بین هرمان گورینگ و سران ستاد ترتیب داد و گورینگ اعلام کرد که برنامه ی هیتلر باید به هر طریقی اجرا شود.

    کامهوبر ،که فهمیده بود که در آینده چه پیش آمدی در برابر آلمان است، در سال 1939 درخواست کرد که به جای یک پست ستادی یک پست عملیاتی به وی واگذار شود. او به فرانسه فرستاده شد تا فرمانده ی یک واحد بمب افکن شود. در طی جنگ با فرانسه هواپیمای کامهوبر مورد اصابت قرار گرفت و او اسیر شد. پس از متارکه ی جنگ با فرانسه کامهوبر از اسارت آزاد شد و به آلمان بازگشت.

    در جولای 1940 او دوباره به ستاد کل فرستاده شد تا بین واحدهای مختلف ضدهوایی، نورافکن و رادار هماهنگی ایجاد کند. در آن زمان این واحدها کاملا جدا از هم فعالیت می کردند. هیچ اطلاعاتی بین این واحدها رد و بدل نمی شد و تجربیات این واحدها بین دیگران به اشتراک گذاشته نمی شد. در نتیجه ی اقدامات کامهوبر سپاه جدید یازدهم  برای فرماندهی جنگنده های شبانه تأسیس شد.

    او واحدهای جنگنده ی شب پرواز را در زنجیره ای که به نام خط کامهوبر شناخته می شود سازمان داد. این خط تعدادی از ایستگاه های راداری بود که همدیگر را پوشش می دادند و در 3 لایه از دانمارک تا میانه ی فرانسه مستقر شده بودند. هر یک از ایستگاه ها منطقه ای در حدود 32×22 کیلومتر را پوشش می داد. هر مرکز کنترل به عنوان یک سلول هایملبت[i] شناخته می شد و شامل یک رادار فریا با برد 100 کیلومتر، تعدادی نور افکن و 2 اسکادران جنگنده ی شبانه بود. بمب افکنهای نیروی هوایی سلطنتی که به سمت فرانسه یا آلمان پرواز می کردند مجبور بودند که از این خط عبور کنند و رادارها و نورافکنها می توانستند آنها را مشخص کنند. پس از آن جنگنده های برای پایین کشیدن بمب افکنها به سوی آنها روانه می شدند. به هرحال تقاضای شهرداری ها سبب شد تا نورافکنها به شهرهای بزرگ آلمان فرستاده شوند.

    در گام بعدی به هر سلول دو رادار ورزبورگ با برد 30 کیلومتر اضافه شد. برخلاف رادار پیش اخطار فریا، رادار ورزبورگ راداری پیچیده و دقیق بود که می توانست مسیر حرکت پرنده های دشمن را مشخص کند. یکی از آنها با پرواز جنگنده های شبانه بر روی آنها قفل می شد. پس از اینکه رادار فریا هدفی را مشخص می کرد رادار دوم بر روی هدف قفل می شد و کنترل کننده های زمینی می توانستند موقعیت هواپیمای خودی و دشمن را از روی رادارها دریافت کرده و جنگنده های خود را به سمت هواپیماهای دشمن هدایت کنند. برای اینکه وضعیت بهتر شود تعدادی از جنگنده ها به دستگاه دید در شب مجهز کردند هرچند که در عمل این کار بی فایده بود.




    [i] Himmelbett

    آخرین ویرایش: دوشنبه 7 اردیبهشت 1394 01:19 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 17 بهمن 1393 10:43 ق.ظ نظرات ()

    حکومت ویشی

    دی-520 در موزه ی لابورژه

    در آوریل 1941 هیتلر با ساخت 1000 فروند دی-520 برای نیروی هوایی ویشی موافقت کرد با این شرط که 2000 فروند جنگنده ی آلمانی در کارخانجات هواپیماسازی فرانسه ساخته شود و به لوفت وافه واگذار گردد. در راستای این موافقتنامه قرار شد تا 550 فروند دی-520 ساخت شود تا جایگزین تمام جنگنده های تک سرنشین فرانسه شود. قرار بود که هواپیماهای جدید با همان تجهیزات دی-520 استاندارد ساخته شوند اما پس از چندی از موتورهای قوی تری برای آنها استفاده شد.

    در سال 1941 دی-520 های نیروی هوایی و دریایی ویشی درگیر مبارزه با خلبانان متفقین بر سر کنترل لبنان و سوریه شدند. دی-520 ها تنها جنگنده های فرانسوی بودند که می توانستند بدون دردسر تا سوریه پرواز کنند. آنها در مسیر خود به سوریه در خاک ایتالیا و جزیره ی رودس (تحت کنترل ایتالیا) توقف می کردند.

     در روز 8 جولای 1941 دی-520 ها برای اولین بار با فیری فیلمارس های نیروی هوایی سلطنتی روبرو شدند و به قیمت از دست دادن یک فروند دی-520 توانستند 3 فروند هواپیمای بریتانیایی را سرنگون کنند. در روز 9 ژوئن دو فروند هاریکن به ازای یک فروند دی-520 شکار شدند.

    در طی این نبردها در کل 266 سورتی پرواز توسط نیروی هوایی ویشی انجام شد که 99 سورتی متعلق به دی-520 ها بود. خلبانان فرانسوی ادعا می کردند که توانسته اند 31 هواپیمای بریتانیایی و استرالیایی را شکار کنند در حالیکه 11 فروند دی-520 را در رزمهای هوایی و 24 فروند را در اثر آتش توپخانه ی ضدهوایی یا حوادث دیگر از دست داده اند.

    در روز دهم جولای دی-520 ها به تعدادی بمب افکن بلنهایم که توسط 7 فروند کورتیس توماهاوک همراهی می شدند حمله کردند. فرانسوی ها ادعا کردند که 3 فروند بلنهایم را به زیرکشیده اند اما دست کم 4 فروند دی-520 نیز شکار شدند. یک روز بعد یک فروند دی-520 توانست یک فروند پی-40 را ساقط کند. خود این جنگنده توسط تکخال استرالیایی بابی گیبز شکار شد.

    به تدریج برتری فرانسوی ها محو شد چرا که فقدان توپخانه ی ضدهوایی سبب شد آنها بسیاری از هواپیماهایشان را بر روی باند فرودگاه از دست بدهند. در روز 26 ژوئن توماهاوکها به فرودگاه حمص حمله کردند و 5 فروند دی-520 را بر روی زمین منهدم کرده و 3 فروند دیگر را ناکار کردند.

    در انتهای این نبرد حکومت ویشی 179 فروند از 289 فروند هواپیماهایش را در منطقه از دست داد. بقیه ی هواپیماها به جزیره ی رودس فرارکردند. آنها در کل 26 هواپیما را در نبردهای هوایی از دست دادند و 27 فروند از هواپیماهای دشمن را نیز شکار کردند.

    در طی پیاده شدن متفقین در آفریقا باردیگر خلبانهای فرانسوی با هواپیماهی متفقین درگیر شدند. آمریکایی ها ادعا می کند که 14 پیروزی هوایی در این عملیات داشته اند که تنها یک فروند آنها دی-520 بوده است. نیروی هوایی ویشی در شمال آفریقا 173 فروند دی-520 داشت که 13 فروند آنها را از دست داد. نیروی دریایی ویشی هم 19 فروند دی-520 خود را از دست داد. در میان 44 فروند هواپیمایی که فرانسوی ها شکارکردند یک اسکادران کامل از جنگنده های ناوهواپیمابر اچ.ام.اس فوریوس تنها توسط دی-520 ها شکار شدند.

    نیروی هوایی فرانسه ی آزاد(مارشال دوگل)

    تعداد اندکی از دی-520 ها توسط خلبانان فرانسه ی آزاد برای آموزش بکاربرده می شدند. در کنار 3 فروندی که در زمان تسلیم شدن فرانسه به بریتانیا فرارکردند 2 فروند دیگر نیز هنگام عقب نشینی رژیم ویشی از لبنان به دست متفقین افتاد. این هواپیماها توسط خلبانان اسکادران نورماندی-نیمن به پرواز در می آمد. این اسکادران در نهایت به روسیه فرستاده شد و با یاک-1 های روسی تجهیز گردید.

    متفقین

    در دسامبر 1942 و پس از اینکه نیروهای تحت فرمان حکومت ویشی در شمال آفریقا به متفقین پیوستند آنها 153 فروند دی-520 در اختیار داشتند. خلبانهای فرانسوی در طی عملیات نظامی در تونس از هواپیماهایشان برای گشت هوایی استفاده می کردند اما عدم تطابق با بسیمهای متفقین ارزش نظامی هواپیماهای آنها را کاهش می داد. از اوایل سال 1943 این هواپیماها به عنوان هواپیمای آموزش بکار گرفته شدند و به تدریج با اسپیتفایر و پی-39 جایگزین شدند.

    در طی عملیات آزادسازی فرانسه تعداد اندکی از دی-520 ها که از دست آلمانها نجات پیداکرده بودند برای حمله بر علیه مواضع آلمانها بکاربرده شدند.

    ایتالیا

    در حدود 60 فروند دی-520 در اختیار نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا قرارگرفت. خلبانهای ایتالیایی دست کم تا سال 1941 از توانایی های پروازی دی-520 و قدرت توپ اصلی آن تعریف می کردند.

    در ابتدای سال 1943 لوئیجی گورینی ،تکخال ایتالیایی ها، ده ها فروند دی-520 را از فرانسه جمع آوری کرده و به ایتالیا آورد و در میان اسکادرانهای نیروی هوایی ایتالیا پخش کرد. وی در اینباره می گوید:

    "زمانی که بهترین هواپیمای ما جنگنده ی ماچی سی-200 بود، دی-520 یک هواپیمای خوب ،اگرچه نه خیلی خوب، بود. در مقایسه با سی-200 برتری آن در توپ 20 میلیمتری اش بود."

     خلبانهای ایتالیایی از این توپ، کابین مدرن، بیسیم عالی و توانایی کنترل هواپیما در مانور اسپین تعریف می کردند اما از ارابه های فرود و ظرفیت کم مسلسلهای آن گله داشتند. از طرف دیگر گلوله های توپ اصلی آن با گلوله های 20 میلیمتری ساخت ایتالیا تفاوت داشت و ایتالیایی ها ناچار بودند تا گلوله های مورد نیازشان را از فرانسه تهیه کنند. ایتالیایی ها از این جنگنده های برای مقابله با بمبارانهای دائمی آمریکایی ها استفاده می کردند.

    در روز اول مارس 1943 ماگیوره مینگوزی ادعا کرد که با  دی-520 خود یک فروند بی-24 آمریکایی را ساقط کرده است. این ادعا بعدتر تأیید شد. احتمالا این اولین شکار ایتالیایی ها توسط دی-520 بود. در 31 جولای 1943 ایتالیایی ها هنوز 47 فروند دی-520 عملیاتی در اختیار داشتند. پس از تسلیم شدن ایتالیایی ها این هواپیماها به عنوان هواپیمای آموزشی توسط هواداران موسیلینی بکار برده شدند.

    کشورهای دیگر

    زمانی که آلمانها در نوامبر 1942 تمام خاک فرانسه را اشغال کردند 246 فروند دی-520 را غنیمت گرفتند و 62 فروند نیز تحت نظارت آنها ساخته شد. تعدادی از این جنگنده ها در لوفت وافه برای مقاصد آموزشی بکار برده شد و تعدادی از آنها نیز به متحدین آلمان بخشیده شد. همانطور که ذکر شد در حدود 60 فروند دی-520 به ایتالیای ها رسید. نیروی هوایی بلغارستان نیز 96 یا 120 فروند دی-520 از آلمانها دریافت کرد. در روز 24 نوامبر 1943 تعداد 24 فروند دی-520 به رهگیری 60 فروند بی-24  آمریکایی و 35 فروند پی-38 اسکورت شان ،که برای بمباران صوفیه اعزام شده بودند، پرداختند. خلبانهای بلغاری ادعا کردند که 4 هواپیمای آمریکایی را به زیرکشیده اند و 3 فروند را مجبور به فرود کرده اند درحالیکه تلفات خودشان تنها یک فروند جنگنده بوده است. در دهم دسامبر  1943 تعداد 31 فروند بی-24 ،که توسط پی-38 ها همراهی می شدند، توسط 22 فروند دی-520 مورد حمله قرار گرفتند. آمریکایی ها ادعا کردند که 11 فروند دی-520 را به ازای یک فروند پی-38 از دست داده اند. بعدتر مشخص شد که در طی این نبرد تنها یک فروند دی-520 از دست رفته است.

    در روز 30 مارس 1944 جنگنده های بلغاری با 450 فروند بمب افکن آمریکایی و 150 فروند پی-38 همراهشان مصاف دادند. آنها در کل 39 فروند جنگنده را برای رهگیری بمب افکنها اعزام کردند که 34 فروند آنها دی-520 بودند. در این نبرد دستکم 8 بمب افکن و 2 فروند پی-38 سرنگون شدند در حالیکه بلغارستان 5 فروند جنگنده و 3 خلبان از دست داد. 2 جنگنده ی دیگر بلغاری ناچار شدند فرود بیایند. در آخرین حمله متفقین به صوفیه در روز 17 آوریل 1944  نیروی هوایی بلغارستان 7 فروند بی-520 و 16 فروند بی.اف-109 را به مصاف 350 فروند بمب افکن آمریکایی ،که 100 فروند موستانگ آنها را همراهی می کرد، فرستاد. خلبانهای بلغاری ،که تا به آن روز موستانگ را از نزدیک ندیده بودند موستانگها، را با بی.اف-109 های خود اشتباه کردند. در اثر این اشتباه خسارت سنگینی به نیروی هوایی بلغارستان وارد شد و آنها 12 فروند جنگنده ی خود را از دست دادند. در روز 28 سپتامبر 1944، 22 روز بعد از تغییر جبهه دادن بلغارستان، هنوز 12 فروند دی-520 عملیاتی در اختیار آنها بود.

    بعضی از منابع اظهار می کنند که نیروی هوایی رومانی هم تعدادی دی-520 در اختیار داشته است هر چند که هیچ مدرکی بر ادعایشان ارائه نمی کنند.

    پس از جنگ

    پس از پایان گرفتن جنگ جهانی دوم دی-520 به عنوان هواپیمای آموزشی در اختیار نیروی هوایی فرانسه باقی ماند. یکی از آنها با بهینه سازی به دو کابین مجهز شد. در مارس 1946نیروی هوایی فرانسه 13 فروند دیگر را به هواپیمای آموزش تبدیل کرد. آخرین پرواز این جنگنده توسط این نیرو در روز سوم سپامبر 1953 صورت گرفت. در حال حاضر 43 نمونه از دی-520 های ساخته شده در موزه های اروپا موجود است.

    بکاربرندگان

    بلغارستان، نیروی هوایی و دریایی فرانسه (قبل از جنگ)، فرانسه ی آزاد (به عنوان هواپیمای آموزشی)، لوفت وافه، نیروی هوایی ایتالیا

    دوویتین دی-520

    مشخصات

    خدمه

    1 نفر

    طول

    8.6 متر

    عرض بالها

    10.2 متر

    ارتفاع

    2.57متر

    سطح بالها

    15.87 مترمربع

    وزن خالی

    2123 کیلوگرم

    حداکثر وزن هنگام برخواست

    2785 کیلوگرم

    پیشرانه

    یک دستگاه موتور 12 سیلندر

    توان

    930 اسب بخار

    بیشینه سرعت

    560 کیلومتر بر ساعت

    برد

    1250 کیلومتر

    سقف پرواز عملیاتی

    33 هزار پا

    نرخ صعود

    14.3 متر بر ثانیه

    تسلیحات

    1 قبضه توپ 20 میلیمتری (60 گلوله)

    4 قبضه مسلسل 7.5 میلیمتری (هر یک 675 گلوله)

    تجهیزات الکترونیکی

    1 دستگاه بیسیم

    آخرین ویرایش: سه شنبه 14 بهمن 1393 08:43 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 3 1 2 3