منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • پنجشنبه 1 آبان 1393 09:03 ق.ظ نظرات ()

    Nebukadnessar II.jpg

    نبوکدنضر دوم پادشاه بابل

    بخشی از جنگ های مصری –  بابلی

    زمان وقوع : 605 قبل از میلاد

    محل وقوع : کرکمیش  ( مرز میان ترکیه و سوریه امروز )

    نتیجه : پیروزی قاطع بابلیان ، پایان مداخله مصر در خاور نزدیک

    متخاصمین

    بابل

     

    مصر

    بازمانده ارتش امپراتوری آشور

    فرماندهان

    نبوکدنضر دوم

    نکوی دوم

    آشور اوبال لیت دوم

    استعداد

    نامشخص

    نامشخص

    تلفات

    نامشخص

    نامشخص

     

    نبرد کرکمیش در حدود سال 605 پیش از میلاد میان ارتش های متحد مصر و آشور از یک سو و سپاهیان امپراتوری بابل از سوی دیگر درگرفت .

    پیش زمینه

    با سقوط نینوا ، پایتخت امپراتوری آشور در سال 612 پیش از میلاد به دست نیروهای متحد ماد و بابل ، قوای بازمانده امپراتوری آشور  پایتخت خود را به حران منتقل کرد . با تصرف حران به دست بابلیان در سال 610 پیش از میلاد ، پایتخت بار دیگر عوض شد و این بار به شهر کرکمیش در ساحل رود فرات انتقال یافت . مصریان ضمن برقراری اتحاد با آشور اوبال لیت دوم ، آخرین شاه آشور ، در سال 609 پیش از میلاد برای یاری رساندن به او دست به لشکرکشی زدند .

    ارتش تحت فرمان فرعون نکوی دوم در منطقه مجدو توسط نیروهای یوشیا ، شاه یهودیه متوقف شد . ارتش یهودیان شکست خورد و یوشیا نیز کشته شد . پیکر یوشیا به اورشلیم منتقل شد تا به رسم شاهان یهودیه در نزدیکی قبر شاه داوود (ع) به خاک سپرده شود . نیروهای متحد آشوری و مصری با عبور از فرات شهر حران را محاصره کردند اما از تصرف آن عاجز ماندند و به ناچار به مناطق شمالی سوریه عقب نشستند .

    نبرد

    مصریان در کرکمیش با سپاه بزرگ بابلیان به فرماندهی نبوکدنضر دوم  رودررو شدند . سپاهیان متحد مصری و آشوری در این نبرد به سختی شکست خوردند . آشور به عنوان یک قدرت مستقل از صحنه روزگار محو شد و مصریان نیز از این پس هیچ گاه قدرت تعیین کننده ای در خاورنزدیک باستان به شمار نمی آمدند . بابل در حدود سال 605 پیش از میلاد به اوج قدرت خود رسید.

    نگارش های ثبت شده از نبرد

    وقایع نگاری نبوکدنضر  که اکنون در موزه بریتانیا نگه داری می شود  ادعا می کند که نبوکدنضر : (  از رودخانه گذشت تا در کرکمیش با ارتش مصر رو به رو  شود . آنان با هم جنگیدند و مصری ها عقب نشینی کردند. او شکست آنان را کامل کرد و اثری از ایشان بر جا نگذاشت . بازمانده ارتش مصر که با بر جا گذاشتن سلاح هایشان از شکست فرار کرده بودند در حماه با سپاهیان بابلی مواجه شد و از آنان کسی زنده به کشورش برنگشت. نبوکدنضر ناحیه حماه را نیز به کلی فتح کرد ) .

    در انجیل نیز در کتاب ارمیا و دو وقایع نگاری از این نبرد یاد شده است.

    شهرهای خاورنزدیک باستان و موقعیت حران و کرکمیش

    A small kneeling bronze statuette, likely Necho II, now residing in the Brooklyn Museum

    پیکره نکوی دوم

     

    منبع :

    en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Carchemish

    آخرین ویرایش: جمعه 25 مهر 1393 11:29 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 14 شهریور 1392 06:25 ق.ظ نظرات ()

    مردم مصر! به شما گفته خواهدشد که من برای نابودی دینتان آمده ام. این حرف را باور نکنید! من برای گرفتن حق شما و مکافات غاصبین آمده ام واینکه من بیش از ممالیک به الله، پیامبرش و قرآن احترام می گذارم... مگر نه این است که ما برای قرنها دوست سلطان بوده ایم؟

     منبع

    http://books.google.com/books?id=o4vrUbMK5eEC&pg=PA13#v=onepage&q&f=false

     

    آخرین ویرایش: دوشنبه 11 شهریور 1392 06:18 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 4 بهمن 1390 07:42 ب.ظ نظرات ()
     

    در اولین روز از جنگ اکتبر1973 هواپیماهای نیروی هوایی مصر به اهدافی در صحرای سینای تحت اشغال اسرائیل حمله کردند. این حملات هوایی در پیروزی ابتدایی اعراب نقش داشتند. از دید مصری ها این حملات کلید رسیدن اعراب به پیروزی در این کشاکش بود.

    این امر به خوبی در منابع تاریخی ثبت شده است اما نبردهای هوایی دیگری نیز در روزهای باقیمانده از جنگ نیز صورت گرفتند که کمتر مورد بررسی قرارگرفته اند. جزئیات این گونه عملیات تا به امروز کمتر در اختیار عموم قرارگرفته اند. به ویژه یکی از این نبردها به اندازه ای برای دولت مصر اهمیت یافت که سبب شد روز نیروی هوایی این کشور از دوم نوامبر به 14 اکتبر تغییر یابد. نیروی هوایی مصر با سربلندی این نبردهوایی را "نبرد المنصوره" نامیده است و در روز 14 اکتبر یاد آن را گرامی می دارد.

    در سپیده دم روز 14 اکتبر -نهمین روز از آغاز جنگ- تعداد 9 تیپ زرهی از ارتشهای دوم و سوم مصر برای توسعه سرپلهای به دست آمده در سمت شرق کانال سوئز حمله ای را اجرا کردند. این حمله با پشتیبانی هواپیماهای میگ17، سوخو7، سوخو20 و میراژ که از پایگاه های غرب کانال و دلتای رود نیل برخواسته بودند انجام شد. پوشش هوایی منطقه نبرد توسط میگ 21 های وینگ یکصدوچهارم -که از پایگاه هوایی المنصوره برخواسته بودند- تامین می شد.

    وینگ یکصدوچهارم از 3 اسکادران میگ21 ام اف تشکیل شده بود. 2 اسکادران در المنصوره و یکی در تنتا قرارداشتند.

    درپاسخ، نیروی هوایی اسرائیل برای چهارمین بار کوشش کرد تا هواپیماهای رهگیر این وینگ را نابودکند و دوباره برتری هوایی خود را -مانند جنگ 6 روزه- براعراب تحمیل کند.

    حملاتی بر علیه پایگاه های المنصوره، تنتا و صالحیه انجام شد. در حقیقت، در روزهای هفتم، نهم و دوازدهم اکتبر حملاتی بر علیه المنصوره انجام شده بود اما هربار با مقاومت شدید جنگنده های مصری و شبکه موشکی و پدافند هوایی مصر مواجه شدند. عاقبت اسرائیلی ها در روز هفتم اکتبر 22 فروند هواپیما از دست دادند. این روز به بدترین روز جنگ برای نیروی هوایی اسرائیل تبدیل شد.

    چهارمین حمله هوایی اسرائیل توسط بیش از صدفروند فانتوم و اسکای هاوک انجام شد تا بلکه بتوانند المنصوره را نابودکنند. این نبردها در اوج خود بیش از 53 دقیقه طول کشید. بر اساس تخمین منابع مصری همزمان بیش از 180 فروند هواپیما در آسمان در تقیب یکدیگر بودند که بیشتر آنها به اسرائیل تعلق داشتند.

    این فانتوم به شماره 183 از جنگنده های اسکادران 69 "چکش ها" است. یکی از فانتومهای این اسکادران در روز 14 اکتبر ساقط شد. البته بنابر گزارش منابع اسرائیلی این هواپیما توسط آتش خودی هدف قرارگرفته و خدمه آن نجات یافتند. این هواپیما از جنگ1973 جان به در برد و بعدها توانست یک پیروزی هوایی دیگر به دست آورد. در این تصویر هواپیما را با یک غلاف جنگ الکترونیک آال کیو101، 2 تیر موشک اسپارو، 4 تیر موشک سایدویندر و 5 بمب ام117 می توان دید. حمل چنین بار سنگینی با سرعت بالا و در مسافتهای طولانی باعث شد تا فانتومها در خاورمیانه مشهور شوند. درحقیقت فانتومها چنان مشهور شده بودند که در طی این جنگ و درگیریهای بعدی هر جنگنده اسرائیلی "فانتوم" گزارش می شد. شاید به همین دلیل بود که مصری ها مدعی شدند در روز 17 اکتبر 1973 توانسته اند 17 فروند فانتوم اسرائیلی را سرنگون کنند.

    علاوه بر برتری عددی نیروی هوایی اسرائیل، آنها در کیفیت هواپیماها، تمرین ها و نیز تجربیات خلبان ها دست بالا را داشتند. تنها برتری مصری ها در این بود که خلبان ها و پرسنل نیروی هوایی مصر برای دفاع از خاک کشورشان می جنگیدند. روحیه مصری ها هنگامی که خلبان ها مصری توانستند به تلافی جنگ 6 روزه اولین هجوم هوایی اسرائیل را متوقف کنند به گونه ای ثابت افزایش می یافت.


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 5 بهمن 1390 09:53 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 20 آذر 1390 11:13 ب.ظ نظرات ()

    در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان نیروهای نظامی نقشی تعیین کننده در تعیین سیاستها دارند. نظامیان در مواردی که مسائل مربوط به امنیت ملی درمیان باشد در کنار سیاستمداران قرار گرفته و گاه حتی با فشار آوردن به سیاستمدارن آنها را به واکنشهای نظامی ترغیب می کنند. صنایع نظامی ، که با نیروهای نظامی دارای منافع مشترک می باشند، دارای نمایندگانی در دستگاه های اجرایی و و قانون گذار هستند که منافع این صنایع و نظامیان حامی خود را تأمین می کنند.

    اما در بسیاری از کشورهای جهان سوم ارتشها به دنبال امتیازاتی بیش از اینها هستند. در این گونه کشورها نیروهای نظامی به بهانه اینکه ضامن امنیت و تمامیت ارضی کشور هستند خود را تافته جدابافته از دیگر نهادهای سیاسی و تصمیم گیرنده می دانند و نقشی فراتر برای خود قائل هستند.

    کشور مصر نمونه ای بارز از این گونه نظامهای سیاسی است. پس از کودتای افسران آزاد بر علیه حکومت پادشاهی سلطان فاروق در سال 1952 و به روی کار آمد محمد نجیب بیش از نیم قرن است که مصر عملا توسط نظامیان اداره می شود. تمام افرادی که پس از کودتا سکان امور مصر را ، با عنوان رئیس جمهور، در دست گرفته اند برخواسته از ارتش این کشور می باشند. این امر به سلطه نظامیان در تمامی امور مصر منجر شد. ابتدا احزاب مخالف سرکوب شدند و بعد به بهانه امنیت ملی و مبارزه با تروریسم وضعیت اضطراری در کشور برقرار شد تا هر گونه مخالفت سیاسی در مصر با توسل به قانون وضعیت اضطراری سرکوب شود. طبق این قانون پلیس می تواند افراد را بدون تفهیم اتهام بازداشت کند و تا زمان محاکمه در بازداشت نگاه دارد. ارتش مصر روز به روز در مسائل سیاسی و جاری این کشور نفوذ بیشتری یافت تا جائیکه بر خلاف کشورهای پیشرفته ، به جای اینکه ارتش در خدمت کشور باشد کشور در خدمت ارتش قرار گرفته بود.

    سال گذشته مردم مصر خسته از دیکتاتوری حسنی مبارک و ناراضی از فساد اطرافیان وی با تمسک به  شراره ای که منجر به سقوط دیکتاتوری بن علی در تونس شد به خیابانها ریختند. هر چند که مردم مصر سعی کردند که اعتراضاتی مسالمت آمیز داشته باشند اما تجمع آنها توسط نیروهای ضدشورش در هم کوبیده شد و در نتیجه اعتراضات با سرعتی باورنکردنی به دیگر شهرهای بزرگ این کشور سرایت کرد. مبارک ، که خود را تنها ناجی مصر می انگاشت و گمان می کرد که در صورتی که در مصدر کار نباشد شیرازه تمام امور کشور از هم پاشیده خواهد شد، در برابر درخواستهای مردم به شدت مقاومت کرد. مهمترین درخواستهای مردم مصر استعفای مبارک و نزدیکان وی از مناصب دولتی، لغو قانون وضعیت اضطراری، برقراری آزادی بیان و انتخابات آزاد بود. در نهایت تجمع مردم در میدان التحریر و پافشاری آنها بر حقوق قانونی خود منجر به عقب نشینی استعفای حسنی مبارک و واگذاری قدرت به یک شورای نظامی شد.


    http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2011/01/30/article-1351826-0CF9B05A000005DC-651_634x370.jpg

     

    http://armour.ws/wp-content/uploads/2011/01/tanks-egypt-protests.jpg

    http://utopianist.com/wp-content/uploads/2011/02/Egypt-protest-army.jpg

    آخرین ویرایش: دوشنبه 12 دی 1390 09:56 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات