منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • دوشنبه 11 مرداد 1395 12:35 ب.ظ نظرات ()


    http://www.naval-technology.com/projects/foudre/images/foudre10.jpg

    رضاکیانی موحد

    دو فروند کشتی آبی-خاکی قدیمی اوراگان و ارواژ تا سالها ستون فقرات نیروی آبی-خاکی فرانسه را تشکیل می دادند. این کشتی ها متعلق به دهه 60 بودند و در میانه ی دهه ی 80 نیروی دریایی فرانسه تصمیم گرفت تا دو کشتی جدید و بزرگتر برای جایگزینی آنها به خدمت بگیرد. این شناورهای جدید ناوهای آبی-خاکی کلاس فودره نام گرفتند و از نظر شکل ظاهری شباهت زیادی با ناوهای آبی-خاکی نسل ماقبل خود داشتند. فودره (ال-9011) در سال 1990 و سیروکو(ال-9012) در سال 1998 به خدمت نیروی دریایی فرانسه درآمدند. این کشتی ها در حوضچه ی خشک شرکت دی.سی.ان.اس در برست ساخته و به آب انداخته شدند.

    طراحی

    وظایف اصلی ناوهای کلاس فودره عبارتند از تخلیه کردن سربازان و خودروهایشان در ساحل، حمل تجهیزات و ملزومات برای دیگر ناوها و کمکهای بشر دوستانه به غیرنظامیان در مواقعی که حوادث طبیعی روی می دهند.

    ناوهای آبی-خاکی کلاس فودره برای جابجایی یک گردان مکانیزه ی واکنش سریع فرانسه طراحی شده اند. به علاوه، فودره می تواند به عنوان یک ناو لجستیکی ملزومات لازم برای دیگر کشتی های یک ناوگان را حمل کند. بدنه ی کشتی بر اساس یک عرشه ی تخلیه ساخته شده است که سه چهارم طول کشتی را در برگرفته است.

    کشتی های آبی-خاکی کلاس فودره می توانند 467 نفر سرباز و 1880 تن ملزومات و مهمات آنها را در خود جای دهند و در مواقع اضطراری می توانند تا 1600 نفر سرباز را حمل کنند. توانایی دریاپیمایی این کشتی ها به همراه 700 نفر خدمه تا 30 روز می باشد. فودره می تواند تا 10 تانک سبک آ.ام.اکس-10 و 50 خودروی رزمی دیگر را در عرشه ی خودروی خود جای دهد.

    عرشه ی تخلیه ی فودره با فضای 13هزار متر مکعب می تواند تا 10 دستگاه لندینگ کرافت متوسط یا یک دستگاه لندینگ کرافت بزرگ به علاوه ی 4 دستگاه لندینگ کرافت متوسط را در خود جای دهد. این فضا را می توان به عنوان پارکینگ برای خودرو و یا تانک استفاده کرد. اگر لندینگ کرافتهای آن را بردارند فضای کافی برای حمل 200 دستگاه خودرو در درون فودره محیا می شود. عرشه ی تخلیه ی این کشتی ها در قسمت پاشنه واقع شده و با 122 متر طول و 14 متر عرض می توانند پذیرای شناورهایی با وزن 400 تن شود. در کنار عرشه ی تخلیه برای جابجایی بارهای سنگین یک جرثقیل بزرگ نصب شده است.

    هر دو کشتی دارای تجهیزات فرماندهی و کنترل برای هدایت نیروهای پیاده شده در ساحل دشمن می باشند. علاوه بر این هر کشتی دارای تجهیزات پزشکی کافی، 2 اتاق عمل و 47 تخت بیمارستانی است. فودره و سیروکو به گونه ای طراحی شده اند که می توان یک بیمارستان ماجولار را در آنها جای داد.

     
    آخرین ویرایش: دوشنبه 11 مرداد 1395 08:54 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 23 آذر 1393 03:47 ق.ظ نظرات ()

    Lebreton engraving-19.jpg

    اگرچه کشتی های جنگی با پیشرانه بخار و چرخ های پدالی در تعدادی متناسب ساخته شدند اما تجربیات سالهای 1840 نشان داد که پروانه ها کارآیی بیشتری از چرخهای پدالی دارند. همچنین آشکار شد که پروانه ها در برابر آتش دشمن آسیب پذیری کمتری نسبت به چرخهای پدالی نصب شده در کنار کشتی ها دارند. نیروی دریایی فرانسه به سرعت این واقعیت را درک کرد و اولین تجربه آنها در بکارگیری ناوچه پومون بود که در سال 1844 ساخته شد. در سالهای 1847و 1848 آزمایشهای گسترده ای توسط ام.ام بورگیو انجام شد تا انواع گوناگون پروانه با شکلهای مختلف را بررسی کرده و بازده هر یک را مشخص کند تا معلوم شود با توجه به شکل بدنه کشتی و شرایط دریا کدام پروانه مناسبتر است.

    این تحقیقات راه را برای ساخت نبردناو ناپلئون در سال 1847 هموار ساخت. ناپلئون نبردناوی با دو عرشه و بدنه کاملا چوبی بود که به عنوان اولین نبردناو تاریخ مجهز به پروانه معرفی شده است. ناپلئون در می 1850 در کشتی سازی نیروی دریایی در بندر تولون به آب انداخته شد. درون کشتی برای نصب یک موتور بخار دو سیلندر به وزن 550 تن که یک پروانه به قطر 5.8 متر را می چرخاند مورد تجدید نظر قرارگرفت. در داخل کشتی انباری برای حمل 927 تن زغال سنگ درنظر گرفته شده بود که این سوخت به ناپلئون اجازه می داد تا 40 روز را در دریا سپری کند. ناپلئون از هشت دیگ بخار استفاده می کرد که هر کدام دارای 5 کوره بودند و با مصرف 143 تن زغال سنگ در روز ناپلئون می توانست با حداکثر سرعت 12.1 گره دریایی حرکت کند که البته پایداری آن در دریا به 5 روز کاهش می یافت. دیگ های بخار و موتورخانه فضایی به طول 25 متر را در کشتی اشغال کرده بودند.

    ناپلئون به صورت برجسته ای سریع السیر بود ولی موتورخانه ای غیرقابل اعتماد داشت. بعضی از قسمتهای آن در حال توسعه بودند اما به هرحال کشتی های بعدی از موتورخانه ای سبکتر استفاده می کردند که قابل اعتمادتر بودند. پس از آزمایشهای موفقیت آمیز ناپلئون در سالهای 55-56؛ 4 فروند کشتی دیگر از کلاس ناپلئون سفارش داده شدند و در سالهای 58-60 ؛ 3 فروند کشتی سنگین تر برای نیروی دریایی فرانسه خریداری شدند. این 8 کشتی رنسانسی در نیروی دریایی فرانسه ایجاد کردند. در دوران پس از آن، دیگر کشتی های بزرگ برای حرکت در دریا نیازی به باد موافق نداشتند.

    ناپلئون ثابت کرد که می توان از پروانه برای کشتیهای بزرگ جنگی استفاده کرد اما در عین حال نشان داده که پروانه های آن دوران دارای محدودیتهای خاص خود هستند. موتورخانه و انبار زغال سنگ آن سنگین و جاگیر بودند و حجم زیادی از کشتی را اشغال کرده بودند که فضای مورد نیاز برای ملزومات دیگر را کاهش داده بود. نکته ی دیگری که باید به این معادله اضافه شود این حقیقت است که پایان گرفتن ذخیره زغال سنگ سبب می شد که ناپلئون با 90 قبضه توپش ناچار شود که به بادبانهایش تکیه کند. با ورود کشتی های با بدنه فلزی به کارزار این کشتی ها خیلی زود از رده خارج شدند و در سال 1883 اوراق شده یا به کشتی های باری تبدیل شدند.

    ناپلئون

    مشخصات

    تناژ

    5120 تن

    طول

    77.8 متر

    عرض

    17.0 متر

    آبخور

    8.4 متر

    پیشرانه

    یک دستگاه موتور بخار دو سیلندر به قدرت 574 اسب بخار

    یک پروانه به قطر 5.8 متر

    تسلیحات

    58 قبضه توپ 30 پوندی

    8 قبضه توپ 220 میلیمتری

    14 قبضه توپ 160 میلیمتری

    سرعت

    12.1 گره

    خدمه

    910 نفر

    مترجم : رضاکیانی موحد

    منبع : جان باچلر-کریس چانت دایره المعارف شناورهای نظامی  انتشارات ریبو
    ISBN 978-90-366-1719-2

    اولین کشتی جنگی جهان با نیروی بخار

     


    آخرین ویرایش: شنبه 22 آذر 1393 08:18 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 13 بهمن 1390 06:16 ق.ظ نظرات ()

    جنگنده چندمنظوره رافال -با قیمت 48 میلیون یورو- گران ترین جنگنده ساخت فرانسه و مدرنترین آنها است. قرار است که نیروی دریایی و نیروی هوایی فرانسه به این جنگنده مجهز شوند.

    در دهه هفتاد قرارشد برای جایگزینی هواپیماهای جاگوار و اف 8 هواپیمای جدیدی طراحی شود. هواپیمای جدید رافال نام گرفت و اولین پرواز آزمایشی خود را در جولای سال 1986 انجام داد. چون موتورهای فرانسوی اسنکما ام 88 هنوز آماده نبود موتورهای جت اف404 ساخت جنرال الکتریک بر روی رافال نصب شد. این موتورها، پیشرانه جنگنده-بمب افکنهای اف18 بودند. رافال-ام نمونه ناونشین این هواپیما است که پرواز آزمایشی خود را در سال 1992 انجام داد. چون فرانسه دارای تجهیزات منجنیق بر روی زمین نبود یک فروند از آنها به آمریکا برده شد و اولین پرواز آزمایشی به وسیله منجنیق در پایگاه هایی در نیوجرسی و مریلند آمریکا انجام شد. در چهارم دسامبر 2000 اولین رافال به صورت رسمی به نیروی دریایی فرانسه تحویل داده شد.

    این جت دوموتوره از بالهایی به شکل مثلث بهره گرفته است. رافال-ام از نمونه رافال-سی در حدود 500 کیلوگرم سنگین تر است. رافال-ام ارابه های فرود محکمتری دارد، به وسایل قلابهای مخصوص نشست و برخاست در هواپیمابر مجهز شده ویک سیستم فرود کور لیزری دارد.

    رافال اولین هواپیما جهان است که به سیستم بقای یکپارچه اسپکترا مجهز شده است. این سیستم بر اساس تکنولوژی استیلث ساخته شده است. مهمترین عضو این سیستم سنسورهای غیرفعال اسکن کننده امواج رادار ساخت شرکت تالس هستند. این سیستم کشف شدن جنگنده را توسط رادارهای دشمن تشخیص می دهد و نتیجه را بر روی یک نقشه 3 بعدی چندمنظوره نمایش می دهد. یک سیستم یکپارچه آلات دقیق پروازی، مدیریت پرواز و هدایت آتش اطلاعات مورد نیاز خلبان را تامین می کند. رافال می تواند به صورت همزمان با دیگر هواپیماها و مراکز کنترل به تبادل اطلاعات بپردازد و وارد یک نبرد شبکه محور شود.

    رافال-ام در اصل برای ماموریتهای رهگیری و کسب برتری هوایی طراحی شد اما با به پایان رسیدن عمر سوپراتانداردها این هواپیما نقش بمب افکن تاکتیکی را نیز برعهده گرفت. اولین بمباران زمینی رافال در مارس سال 2007 و برای حفاظت سربازان هلند در جنوب افغانستان انجام شد. در این ماموریت از بمبهای لیزری جی.بی.یو-12 استفاده شد. قرار بود تا سال 2010 توان پرتاب بمبهای هسته ای نیز به امکانات رافال-ام اضافه شود. در نیروی هوایی فرانسه رافال جانشین هواپیماهای جاگوار، میراژ اف-1 و میراژ-2000 خواهدشد.

    حداکثر سرعت رافائل 1.8 ماخ است و این جنگنده می تواند تا 1800 کیلومتر پرواز کند. حداکثر وزن پروازی رافال در حدود 25 تن است که 9.5 تن آن به مهمات آن اختصاص دارد. تسلیحات رافال عبارتند از یک فروند توپ 30 میلیمتری جیات -به همراه 125 گلوله- وانواع موشکهای هوا به هوا یا هوا به زمین. موشکهای هوابه هوای سایدویندر، آسرام، آمرام، متئور و مژیک-2 را می توان بر روی رافال نصب کرد. به علاوه، بمبهای لیزری و موشکهایی مانند موشک اگزوست، آپاچی، اسکالپ، آ.آ.اس.ام  و موشک هسته ای آ.اس.ام.پی نیز بر روی رافال-ام قابل نصب هستند. رافال تا کنون در عملیات نظامی فرانسه در کشورهای افغانستان و لیبی حضور داشته است.

    رافال بر فراز ناوهواپیمابر اتمی یو.اس.اس جان استنیس

    رافال

    مشخصات

    سازنده

    داسو-برگه

    خدمه

    1-2نفر

    طول

    15.27متر

    عرض

    10.8متر

    ارتفاع

    5.34متر

    سطح بال

    45.7متر مربع

    پیشرانه

    2 دستگاه موتور اسنکماام.88-2 با پس سوز

    قدرت

    75.62کیلونیوتن با پس سوز

    50.04 کیلونیوتن بدون پس سوز

    سرعت

    1.8ماخ

    سقف پرواز خدمتی

    16800متر

    برد

    3700 کیلومتر

    نرخ صعود

    304.8متر بر ثانیه

    شعاع عملیاتی

    1852 کیلومتر

    حداکثر وزن برای برخواستن

    24500 کیلوگرم

    وزن خالی

    9500 کیلوگرم

    وزن محموله جنگی

    9500 کیلوگرم

    سوخت داخلی

    4700 کیلوگرم

    قابلیت سوختگیری هوایی

    دارد

    تجهیزات

    رادارتالس آر.بی.ئی-2

    سیستم جنگ الکترونیک اسپکترا

    دستگاه دید مادون قرمز تالس-ساژم

    تسلیحات


    1 قبضه توپ 30 میلیمتری جیات

    14 مقر نصب بمب و موشک برای نصب:

    بمب هسته ای آ.اس.ام.پی؛موشک هوا به سطح اگزوست؛موشک هوابه هوای ماترا ماژیک؛موشک هوابه زمین هدایت لیزری آ.اس-30؛انواع راکت پد؛انواع بمب سقوط آزاد و هدایت لیزری؛موشک آپاچی؛موشک کروز استورم شادو؛موشک هامر؛موشک اسکالپ؛موشک اسرام، موشک امرام، موشک سایدویندر

    آخرین ویرایش: شنبه 15 بهمن 1390 10:54 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو